فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
तेँ जखन ओ हुनका संग काज करबा मे सक्षम हेबाक उम्र मे पहुँचलाह तखन (अब्राहम) बजलाह, “हे हमर बेटा! हम सपना मे देखलहुँ जे हम अहाँक वध क’ रहल छी। तेँ अहाँक विचार पर विचार करू!” ओ (इस्माइल) कहलथिन, “हे हमर पिता! जे आज्ञा देल गेल अछि से करू, परमेश् वर चाहथि, अहाँ हमरा धैर्यवानक बीच पाबि लेब।”
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
अस्तु जखन दुनू गोटे आत्मसमर्पण क' लेने छलाह आ ओ (इब्राहिम) अपन बेटा केँ (अपन) मंदिर पर राखि देलनि, (अल्लाह केर आज्ञा केँ पूरा करबाक लेल)।