فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Coscì, quande o figgeu o l'à razzonto (l'etæ) o l'à posciuo provâ con lê, (Ibrahim) o l'à dito: "O mæ figgio! De fæto, ò sonnou che ti sciortiva. Coscì pensa à quello che pensi!" O (Ismail) o l'à respòsto: "O mæ poæ! Fæ quello che (Allah) o ve comanda; se o Segnô o veu, ti m'attreuvi tra quelli ch'an paçiensa."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Coscì, quande tutti doî se son arreixi e lê (Ibrahim) o l'à misso o seu figgio in sciô (seu) templio, (pe exeguî o comando de Allah).