فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Aboobo mwana naakasika (amyaka) wakakonzya kusola anguwe, (Ibrahim) wakati, "O mwanaangu! Masimpe, ndakalota kuti ndakali kukujaya. Aboobo koyeeya ncoyeeya!" Walo (Ismail) wakasandula, "O taata wangu! Kochita nzyakulailila (Allah; Leza kayanda, uyoondijana akati kabaabo bakkazika moyo."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Aboobo aawo boonse bobile nibakalyaaba mpawo walo (Ibrahim) wakabikka mwanaakwe mutempele (lyakwe), (kuti achite malailile aa Allah).