فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Ku na cï meth ɣet (run) ke lëu bï them kek ye, (Ibrahim) acï lueel, "O mɛnhdiɛ̈! Ee yic, ɣɛn acï nïn nɔ̈k ke ɣɛn ë yï nɔ̈k. Ku tak kë ye tak!" Go (Ismail) dhuknhom, "O wun! Loi kë cï (Allah) yï yɔ̈ɔ̈k; Na wïc Nhialic, ke yïn abï ɣɛn yök në kɔc cï tïït yiic."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Ku na cï keek röt gam kedhie ku yen (Ibrahim) acï mɛnhde tääu në (luny de Nhialic) nhom, (bï löŋ de Nhialic looi).