فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Убри аҟнытә, ахәыҷы (иқәра) даннеи, иара дицны дԥышәартә еиԥш аҭагылазаашьа ҟаиҵеит, (Ибраҳим) иҳәеит: «Уа, сыҷкәын! Уи (Исмаил) аҭак ҟаиҵеит: «Уа саб, Аллаҳ иудиҵаз ҟаҵа, Анцәа игәаԥхарала, ачҳара аазырԥшуа среиуоуп».
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Урҭ рҩыџьагьы рҽанрыҭа, иара (Ибраҳим) иҷкәын аныҳәарҭаҿы дшьҭеиҵеит, (Аллаҳ идҵа анагӡаразы).