۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
Wierklech, Mir hunn et dir (Muhammad) verroden, sou wéi Mir et dem Noah an de Prophéiten no him verroden hunn, an Mir hunn et (och) dem Abraham, dem Ismail, dem Isaak, dem Jakob an hiren Nokommen verroden; dem Jesus, dem Ayyub, dem Jona, dem Harun an dem Salomo. A Mir hunn dem Dawud d'Buch vun de Psalmen ginn.
لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Wierklech, Mir hunn den Noah zu sengem Vollek geschéckt, an hien huet gesot: "O mäi Vollek! Veréiert Allah! Et gëtt kee Gott (Veréierung) fir iech ausser Him. Wierklech, ech fäerten, datt Dir um schrecklechen Dag (Donneschdeg) mat Strof bestrooft gitt.
قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ
qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
Hien (Noah) huet geäntwert: "O mäi Vollek! Ech sinn net irrt; mee ech sinn e Bot vum Här vun all de Welten.
اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنْصَحُ لَكُمْ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
uballigukum risālāti rabbī wa anṣaḥu lakum wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
Ech vermëttelen dir d'Botschaft vu mengem Här, ginn dir Rot, an ech weess vun Allah, wat du net weess."
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).
A wonnert Dir Iech, datt eng Erënnerung vun Ärem Här duerch e Mann aus iech koum, fir iech ze warnen an datt Dir fromm gitt, a fir datt Dir Barmhäerzegkeet kritt?
فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ
fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).
Also hunn si hien (den Noah) verleegnen. Dann hunn Mir hien a seng Matbierger um Schëff gerett. Mir erdrenken déi, déi Eis Verse verleegnen. Wierklech, si sinn e Vollek, dat blann ass (d'Aen vun hirem Häerz).
۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ نُوْحٍۘ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُمْ مَّقَامِيْ وَتَذْكِيْرِيْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَعَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْتُ فَاَجْمِعُوْٓا اَمْرَكُمْ وَشُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ اَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوْٓا اِلَيَّ وَلَا تُنْظِرُوْنِ
watlu ‘alaihim naba'a nūḥ(in), iż qāla liqaumihī yā qaumi in kāna kabura ‘alaikum maqāmī wa tażkīrī bi'āyātillāhi fa ‘alallāhi tawakkaltu fa ajmi‘ū amrakum wa syurakā'akum ṡumma lā yakun amrukum ‘alaikum gummatan ṡummaqḍū ilayya wa lā tunẓirūn(i).
An huet hinnen déi wichteg Noriicht (iwwer) den Noah virgelies, wéi (hien zu sengem Vollek gesot huet: "O mäi Vollek! Wann et Iech schwéier schéngt, datt ech (bei Iech) bleiwen a meng Warnung bei de Verse vun Allah ass, dann setzen ech mäi Vertrauen an Allah. Dofir entscheet Iech a sammelt Är Verbündeten (fir mech ze zerstéieren), an haalt Är Entscheedung net geheim. Dann handelt géint mech, a waart net méi laang.
فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۙوَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
fa in tawallaitum famā sa'altukum min ajr(in), in ajriya illā ‘alallāh(i), wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).
Wann Dir Iech also (vu menger Warnung) ewechdréit, froen ech Iech keng Belounung. Meng Belounung kënnt nëmme vun Allah, an ech gouf gebueden, ënnert de Muslimen ze sinn (déi sech ënnerwerfen).
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).
An tatsächlech, Mir hunn den Noah zu sengem Vollek geschéckt, (hien huet gesot): "Wierklech, ech sinn eng kloer Warnung fir iech,
اَنْ لَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ اَلِيْمٍ
allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin alīm(in).
sou datt Dir keen anere wéi Allah veréiert. Ech fäerten wierklech, datt Dir op engem ganz schmerzhaften Dag mat Strof getraff gitt.“
فَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا نَرٰىكَ اِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرٰىكَ اتَّبَعَكَ اِلَّا الَّذِيْنَ هُمْ اَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِۚ وَمَا نَرٰى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍۢ بَلْ نَظُنُّكُمْ كٰذِبِيْنَ
fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā narāka illā basyaram miṡlanā wa mā narākattaba‘aka illal-lażīna hum arāżilunā bādiyar-ra'y(i), wa mā narā lakum ‘alainā min faḍlim bal naẓunnukum kāżibīn(a).
Also hunn d'Cheffen, déi net gegleeft hunn, ënnert hirem Vollek gesot: "Mir gesinn dech net, mee nëmmen e (normalen) Mënsch wéi mir, a mir gesinn keen, deen dir folgt, mee déi Nidderschléier ënner eis, déi séier gleewen. Mir gesinn net, datt du iergendeen Virdeel géintiwwer eis hues, tatsächlech betruechte mir dech als e Léigner."
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).
Hien (Nuh) sot: "O mäi Vollek! Wat géift Dir denken, wann ech e kloert Beweis vu mengem Här hätt, a mir Barmhäerzegkeet vun Him géif ginn, während (déi Gnod) Iech verstoppt war. Géife mir Iech zwéngen, se z'akzeptéieren, och wann et Iech net gefällt?"
وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ
wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).
An, mäi Vollek! Ech froen iech kee Räichtum (am Géigenzuch) fir mäi Ruff. Meng Belounung kënnt nëmme vun Allah an ech wäert ni een verdreiwen, deen gegleeft huet. Tatsächlech wäerten si hirem Här treffen, an amplaz betruechten ech iech als en dommt Vollek.
وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ
wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).
An O mäi Vollek! Wien hëlleft mir virun der Strof vu Gott, wann ech se verdreiwen? Léiert Dir keng Lektioune?
وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).
An ech soen iech net, datt ech Versuergung a Räichtum vun Allah hunn, an ech kennen och net dat Onsichtbaart, an ech soen och net, datt ech en Engel sinn, an ech soen och net zu deenen, déi är Aen veruechten: "Allah wäert hinnen näischt Gutt maachen. Allah weess am Beschten, wat an hire Séilen ass. Tatsächlech wier ech zu de Schlechtdoener."
وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ
wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).
An d'Schëff ass gesegelt a si wéi Bierger an d'Wellen gedroen. An den Noah huet säi Jong geruff, wéi hien (d'Kand) op enger ofgeleeëner Plaz war: "O mäi Jong! Komm mat eis erop (op d'Schëff) a sief net mat den Ongleewegen."
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).
An tatsächlech, Mir hunn den Noah zu sengem Vollek geschéckt, an hien huet gesot: "O mäi Vollek! Veréiert Allah, (well) et gëtt kee Gott (dat ugebetet soll ginn) fir iech ausser Him. Firwat hutt Dir dann keng Angscht (fir Him)?"
اَلَمْ تَكُنْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ
alam takun āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum bihā tukażżibūn(a).
Goufen dir meng Verse net virgeliesen, awer du verleegns se ëmmer?
قَالُوْا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَاۤلِّيْنَ
qālū rabbanā galabat ‘alainā syiqwatunā wa kunnā qauman ḍāllīn(a).
Si soten: "Eise Här, mir sinn vun eisem Béisen iwwerwältegt ginn, a mir sinn e Vollek, dat sech op de falsche Wee gewand huet.
قَالَ اخْسَـُٔوْا فِيْهَا وَلَا تُكَلِّمُوْنِ
qālakhsa'ū fīhā wa lā tukallimūn(i).
Hien (Allah) sot: "Bleift demüteg dran, a schwätzt net mat Mir."
فَاتَّخَذْتُمُوْهُمْ سِخْرِيًّا حَتّٰىٓ اَنْسَوْكُمْ ذِكْرِيْ وَكُنْتُمْ مِّنْهُمْ تَضْحَكُوْنَ
fattakhażtumūhum sikhriyyan ḥattā ansaukum żikrī wa kuntum minhum taḍḥakūn(a).
Dann hues du se zu enger Quell vum Spott gemaach, sou datt du vergiess hues, un mech ze denken, an du hues se (ëmmer) ausgelacht,
اِنَّآ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innā arsalnā nūḥan ilā qaumihī an anżir qaumaka min qabli ay ya'tiyahum ‘ażābun alīm(un).
Tatsächlech hunn Mir den Noah zu sengem Vollek geschéckt (mam Gebot): "Gëff Ärem Vollek eng Warnung, ier déi schmerzhafte Strof iwwer si kënnt."
قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۙ
qāla yā qaumi innī lakum nażīrum mubīn(un).
Hien (Noah) sot: "O mäi Vollek! Wierklech, ech sinn e Warner, deen iech erkläert,
ثُمَّ اِنِّيْ دَعَوْتُهُمْ جِهَارًاۙ
Ṡumma innī da‘autuhum jihārā(n).
Dann hunn ech se tatsächlech ëffentlech ugeruff.
ثُمَّ اِنِّيْٓ اَعْلَنْتُ لَهُمْ وَاَسْرَرْتُ لَهُمْ اِسْرَارًاۙ
Ṡumma innī a‘lantu lahum wa asrartu lahum isrārā(n).
Dann hunn ech si oppen an heemlech ugeruff,
فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ اِنَّهٗ كَانَ غَفَّارًاۙ
faqultustagfirū rabbakum innahū kāna gaffārā(n).
Also hunn ech (zu hinnen) gesot: "Frot ären Här ëm Verzeiung, Wierklech, Hien ass de Verzeiende am meeschten,
يُّرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًاۙ
yursilis-samā'a ‘alaikum midrārā(n).
sécherlech wäert Hie staarke Reen vum Himmel op dech erofschëcken,
وَّيُمْدِدْكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَيَجْعَلْ لَّكُمْ جَنّٰتٍ وَّيَجْعَلْ لَّكُمْ اَنْهٰرًاۗ
wa yumdidkum bi'amwāliw wa banīna wa yaj‘al lakum jannātiw wa yaj‘al lakum anhārā(n).
an Hien huet däi Besëtz an deng Kanner méi grouss gemaach, an huet Gäert fir dech ugeluecht a Flëss fir dech geschaf.“
مَا لَكُمْ لَا تَرْجُوْنَ لِلّٰهِ وَقَارًاۚ
mā lakum lā tarjūna lillāhi waqārā(n).
Firwat hues du keng Angscht virun der Gréisst vun Allah?
وَقَدْ خَلَقَكُمْ اَطْوَارًا
wa qad khalaqakum aṭwārā(n).
An tatsächlech huet Hien dech a verschiddene Etappen (Evenementer) erschaf.
اَلَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللّٰهُ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ طِبَاقًاۙ
alam tara kaifa khalaqallāhu sab‘a samāwātin ṭibāqā(n).
Gesäis du net, wéi Allah siwen Himmel a Schichten erschaf huet?
وَّجَعَلَ الْقَمَرَ فِيْهِنَّ نُوْرًا وَّجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا
wa ja‘alal-qamara fīhinna nūraw wa ja‘alasy-syamsa sirājā(n).
An do huet Hien de schéngende Mound erschaf an d'Sonn zu enger (glänzender) Luucht gemaach?
وَاللّٰهُ اَنْۢبَتَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ نَبَاتًاۙ
wallāhu ambatakum minal-arḍi nabātā(n).
An Allah léisst dech vun der Äerd wuessen, wuessend (graduell),
ثُمَّ يُعِيْدُكُمْ فِيْهَا وَيُخْرِجُكُمْ اِخْرَاجًا
Ṡumma yu‘īdukum fīhā wa yukhrijukum ikhrājā(n).
dann bréngt Hien iech zréck an et (an d'Land) a bréngt iech (um Dag vun der Operstéiung) sécher eraus.
وَاللّٰهُ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ بِسَاطًاۙ
wallāhu ja‘ala lakumul-arḍa bisāṭā(n).
An Allah huet d'Äerd fir iech wéi eng Fläch gemaach,
لِّتَسْلُكُوْا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا ࣖ
litaslukū minhā subulan fijājā(n).
sou datt Dir hei an do op de breede Stroosse fuere kënnt.