وَمَنْ يَّرْغَبُ عَنْ مِّلَّةِ اِبْرٰهٖمَ اِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهٗ ۗوَلَقَدِ اصْطَفَيْنٰهُ فِى الدُّنْيَا ۚوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa may yargabu ‘an millati ibrāhīma illā man safiha nafsah(ū), wa laqad-iṣṭafaināhu fid-dun-yā, wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).
او هغه خلک چې د ابراهیمي دین څخه کرکه کوي، یوازې هغه خلک دي چې ځانونه غولوي. او په حقیقت کې، موږ هغه (ابراهيم) په دې نړۍ کې غوره کړی دی. او په حقیقت کې هغه به په آخرت کې د متقیانو خلکو څخه وي.
اِذْ قَالَ لَهٗ رَبُّهٗٓ اَسْلِمْۙ قَالَ اَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ
iż qāla lahū rabbuhū aslim, qāla aslamtu lirabbil-‘ālamīn(a).
(یاد کړئ) کله چې خدای هغه (ابراهيم) ته وویل: "سپارل کېږه!" هغه ځواب ورکړ: "زه د ټولو کائیناتو رب ته تسلیم یم."
وَقَالُوْا كُوْنُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى تَهْتَدُوْا ۗ قُلْ بَلْ مِلَّةَ اِبْرٰهٖمَ حَنِيْفًا ۗوَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
wa qālū kūnū hūdan au naṣārā tahtadū, qul bal millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).
او هغوی وویل: "که تاسو یهودیان یاست یا نصرانیان، نو خامخا به لارښوونه ومومئ." ووایه: "(نه!) مګر (موږ) د ابراهیم د مستقیم دین پیروي کوو او هغه د هغو کسانو څخه نه دی چې له خدای سره شریکان نیسي."
قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).
ووایه: "موږ په الله او هغه څه چې پر موږ نازل شوي دي او هغه څه چې پر ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب او د دوی پر اولادې نازل شوي دي او هغه څه چې موسی او عیسی ته ورکړل شوي دي او هغه څه چې د دوی د رب له خوا پیغمبرانو ته ورکړل شوي دي، ایمان لرو. موږ د دوی د هیڅ یو ترمنځ توپیر نه کوو او موږ هغه ته تسلیم یو."
اَمْ تَقُوْلُوْنَ اِنَّ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطَ كَانُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ قُلْ ءَاَنْتُمْ اَعْلَمُ اَمِ اللّٰهُ ۗ وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
am taqūlūna inna ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭa kānū hūdan au naṣārā, qul a'antum a‘lamu amillāh(u), wa man aẓlamu mimman katama syahādatan ‘indahū minallāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
یا تاسو (یهودیان او عیسویان) وایئ چې ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب او د دوی اولادونه یهودیان یا عیسویان وو؟ ووایه، "ایا تاسو ښه پوهیږئ یا الله، او له هغه چا څخه څوک ډیر ظالم دی چې د الله له لوري د هغه شهادت پټوي؟" الله له هغه څه څخه بې خبره نه دی چې تاسو یې کوئ.
مَاكَانَ اِبْرٰهِيْمُ يَهُوْدِيًّا وَّلَا نَصْرَانِيًّا وَّلٰكِنْ كَانَ حَنِيْفًا مُّسْلِمًاۗ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
wa mā kāna ibrāhīmu yahūdiyyaw wa lā naṣrāniyyaw wa lākin kāna ḥanīfam muslimā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).
ابراهیم علیه السلام نه یهودي وو او نه عیسوي، بلکې یو مستقیم سړی وو، مسلمان وو او له مشرکانو څخه نه وو.
اِنَّ اَوْلَى النَّاسِ بِاِبْرٰهِيْمَ لَلَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ وَهٰذَا النَّبِيُّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۗ وَاللّٰهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِيْنَ
inna aulan-nāsi bi'ibrāhīma lal-lażīnattaba‘ūhu wa hāżan-nabiyyu wal-lażīna āmanū, wallāhu waliyyul-mu'minīn(a).
ابراهیم ته نږدې خلک هغه دي چې د هغه پیروي کوي، او دا پیغمبر (محمد)، او هغه کسان چې ایمان لري. الله د هغو کسانو ملاتړی دی چې ایمان لري.
قُلْ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَالنَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۖ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qul āmannā billāhi wa mā unzila ‘alainā wa mā unzila ‘alā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum, wa naḥnu lahū muslimūn(a).
ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "موږ په الله او په هغه څه ایمان لرو چې پر موږ نازل شوي دي او په هغه څه چې پر ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب او د دوی اولادې ته نازل شوي دي او په هغه څه چې موسی، عیسی او پیغمبرانو ته د دوی د رب له خوا ورکړل شوي دي. موږ د دوی د هیڅ یو ترمنځ توپیر نه کوو او یوازې هغه ته تسلیم یو."
قُلْ صَدَقَ اللّٰهُ ۗ فَاتَّبِعُوْا مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًاۗ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
qul ṣadaqallāh(u), fattabi‘ū millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).
(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "الله تعالی رښتیا وایي." نو د ابراهیم علیه السلام د دین مستقیم پیروي وکړئ، او هغه د مشرکانو څخه نه دی.
وَمَنْ اَحْسَنُ دِيْنًا مِّمَّنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ وَّاتَّبَعَ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَاتَّخَذَ اللّٰهُ اِبْرٰهِيْمَ خَلِيْلًا
wa man aḥsanu dīnam mimman aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinuw wattaba‘a millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wattakhażallāhu ibrāhīma khalīlā(n).
او د هغه چا څخه غوره دین څوک لري چې په اخلاص سره ځان الله ته وسپاري، په داسې حال کې چې نیک عملونه کوي، او د ابراهیم علیه السلام د دین پیروي کوي؟ او الله تعالی ابراهیم علیه السلام د خپل محبوب په توګه غوره کړی دی.
۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
بېشکه موږ دا (محمد صلی الله علیه وسلم) تاته هم وحی وکړه لکه څنګه چې موږ دا نوح او له هغه وروسته پیغمبرانو ته وحی کړه، او موږ دا ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب او د دوی اولادې ته هم وحی کړه؛ عیسی، ایوب، یونس، هارون او سلیمان ته. او موږ داود ته د زبور کتاب ورکړ.
۞ وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ اٰزَرَ اَتَتَّخِذُ اَصْنَامًا اٰلِهَةً ۚاِنِّيْٓ اَرٰىكَ وَقَوْمَكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi āzara atattakhiżu aṣnāman ālihah(tan), innī arāka wa qaumaka fī ḍalālim mubīn(in).
او (یاد کړه) کله چې ابراهیم خپل پلار آزر ته وویل: "ایا دا مناسبه ده چې ته دا بتونه معبودان جوړ کړې؟ په حقیقت کې زه ته او ستا قوم په څرګنده ګمراهۍ کې ګورم."
فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ الَّيْلُ رَاٰ كَوْكَبًا ۗقَالَ هٰذَا رَبِّيْۚ فَلَمَّآ اَفَلَ قَالَ لَآ اُحِبُّ الْاٰفِلِيْنَ
falammā janna ‘alaihil-lailu ra'ā kaukabā(n), qāla hāżā rabbī, falammā afala qāla lā uḥibbul-āfilīn(a).
کله چې شپه تیاره شوه، نو ابراهیم علیه السلام یو ستوری ولید (نو) ویې ویل: "دا زما رب دی." نو کله چې ستوری ولوېد، نو ویې ویل: "زه هغه نه خوښوم چې ولوېږي."
فَلَمَّا رَاَ الْقَمَرَ بَازِغًا قَالَ هٰذَا رَبِّيْ ۚفَلَمَّآ اَفَلَ قَالَ لَىِٕنْ لَّمْ يَهْدِنِيْ رَبِّيْ لَاَكُوْنَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّاۤلِّيْنَ
falammā ra'al-qamara bāzigan qāla hāżā rabbī, falammā afala qāla la'illam yahdinī rabbī la'akūnanna minal-qaumiḍ-ḍāllīn(a).
بیا کله چې یې سپوږمۍ ځلیده نو ویې ویل: "دا زما رب دی." خو کله چې سپوږمۍ ډوب شوه، نو ویې ویل: "که زما رب ماته لارښوونه نه وای کړې، نو زه به خامخا له ګمراه شویو کسانو څخه وم."
فَلَمَّا رَاَ الشَّمْسَ بَازِغَةً قَالَ هٰذَا رَبِّيْ هٰذَآ اَكْبَرُۚ فَلَمَّآ اَفَلَتْ قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ
falammā ra'asy-syamsa bāzigatan qāla hāżā rabbī hāżā akbar(u), falammā afalat qāla yā qaumi innī barī'um mimmā tusyrikūn(a).
بیا کله چې یې لمر راختلی ولید، ویې ویل: "دا زما رب دی، دا تر ټولو لوی دی." خو کله چې لمر پرېووت، نو ویې ویل: "ای زما قومه! په حقیقت کې زه له هغه څه څخه چې تاسو ورسره شریکان یاست، بېزاره یم."
اِنِّيْ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِيْ فَطَرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ حَنِيْفًا وَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَۚ
innī wajjahtu wajhiya lil-lażī faṭaras-samāwāti wal-arḍa ḥanīfaw wa mā ana minal-musyrikīn(a).
زه خپل مخ هغه (الله) ته ګرځوم چې اسمانونه او ځمکه یې پیدا کړي دي په بشپړ اطاعت سره د حق دین پیروي کوم، او زه د مشرکانو څخه نه یم.
وَحَاۤجَّهٗ قَوْمُهٗ ۗقَالَ اَتُحَاۤجُّوْۤنِّيْ فِى اللّٰهِ وَقَدْ هَدٰىنِۗ وَلَآ اَخَافُ مَا تُشْرِكُوْنَ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ رَبِّيْ شَيْـًٔا ۗوَسِعَ رَبِّيْ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا ۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ
wa ḥājjahū qaumuh(ū), qāla atuḥājjūnnī fillāhi wa qad hadān(i), wa lā akhāfu mā tusyrikūna bihī illā ay yasyā'a rabbī syai'ā(n), wasi‘a rabbī kulla syai'in ‘ilmā(n), afalā tatażakkarūn(a).
او د هغه قوم دا رد کړه. هغه (ابراهيم) وويل: "ايا تاسو د الله په اړه له ما سره بحث کوئ، سره له دې چې هغه ما ته په رښتيا لارښوونه کړې ده؟ زه د هغه څه (له آفت څخه) نه وېرېږم چې تاسو يې له الله سره شريک ګڼئ، مګر دا چې زما رب څه وغواړي. زما د رب علم هر څه پوښي. ايا تاسو درس نه شئ اخيستلی؟"
وَكَيْفَ اَخَافُ مَآ اَشْرَكْتُمْ وَلَا تَخَافُوْنَ اَنَّكُمْ اَشْرَكْتُمْ بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ عَلَيْكُمْ سُلْطٰنًا ۗفَاَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ اَحَقُّ بِالْاَمْنِۚ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَۘ
wa kaifa akhāfu mā asyraktum wa lā takhāfūna annakum asyraktum billāhi mā lam yunazzil bihī ‘alaikum sulṭānā(n), fa ayyul-farīqaini aḥaqqu bil-amn(i), in kuntum ta‘lamūn(a).
زه څنګه له هغه څه څخه وېرېږم چې تاسو یې (له الله سره) شریک کوئ، که څه هم تاسو له هغه څه څخه نه وېرېږئ چې الله پخپله تاسو ته د هغه سره د شریکولو په اړه نه دي ښودلي. که تاسو یوازې پوهیږئ، له دواړو ډلو څخه کومه یوه د (له ناورین څخه) د خوندیتوب ډیره حق لري؟
وَتِلْكَ حُجَّتُنَآ اٰتَيْنٰهَآ اِبْرٰهِيْمَ عَلٰى قَوْمِهٖۗ نَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ اِنَّ رَبَّكَ حَكِيْمٌ عَلِيْمٌ
wa tilka ḥujjatunā ātaināhā ibrāhīma ‘alā qaumih(ī), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), inna rabbaka ḥakīmun ‘alīm(un).
او دا زموږ هغه معلومات دي چې موږ ابراهیم ته د هغه د قوم سره د مخامخ کیدو لپاره ورکړل. موږ د چا درجې لوړوو چې وغواړو. په حقیقت کې ستا رب حکمت والا او پوه دی.
قُلْ اِنَّنِيْ هَدٰىنِيْ رَبِّيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ ەۚ دِيْنًا قِيَمًا مِّلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًاۚ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
qul innanī hadānī rabbī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in), dīnan qiyamam millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).
ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "بېشکه، زما رب ما ته سمه لاره ښودلې ده، ریښتینی دین، د ابراهیم علیه السلام سم دین. هغه (ابراهیم علیه السلام) د مشرکانو څخه نه دی."
وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ رَبِّ اجْعَلْ هٰذَا الْبَلَدَ اٰمِنًا وَّاجْنُبْنِيْ وَبَنِيَّ اَنْ نَّعْبُدَ الْاَصْنَامَ ۗ
wa iż qāla ibrāhīmu rabbij‘al hāżal-balada āminaw wajnubnī wa baniyya an na‘budal-aṣnām(a).
او (یاد کړئ)، کله چې ابراهیم علیه السلام دعا وکړه، "ای خدایه، دا هیواد (مکه) یو خوندي هیواد وګرځوه او ما او زما ماشومان او لمسیان د بتانو له عبادت څخه وساته."
رَبِّ اِنَّهُنَّ اَضْلَلْنَ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِۚ فَمَنْ تَبِعَنِيْ فَاِنَّهٗ مِنِّيْۚ وَمَنْ عَصَانِيْ فَاِنَّكَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
rabbi innahunna aḍlalna kaṡīram minan-nās(i), faman tabi‘anī fa innahū minnī, wa man ‘aṣānī fa innaka gafūrur raḥīm(un).
اې ربه، دغو بتانو ډېر خلک ګمراه کړي دي. څوک چې زما پیروي وکړي، هغه زما له ډلې څخه دی، او څوک چې زما نافرماني وکړي، نو ته ډېر بخښونکی او ډېر رحم کوونکی یې.
رَبَّنَآ اِنِّيْٓ اَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِيْ بِوَادٍ غَيْرِ ذِيْ زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِۙ رَبَّنَا لِيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ فَاجْعَلْ اَفْـِٕدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِيْٓ اِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُوْنَ
rabbanā innī askantu min żurriyyatī biwādin gairi żī zar‘in ‘inda baitikal-muḥarram(i), rabbanā liyuqīmuṣ-ṣalāta faj‘al af'idatam minan-nāsi tahwī ilaihim warzuqhum minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yasykurūn(a).
ای ربه، ما په رښتیا سره خپل ځینې اولادونه په داسې دره کې ځای پر ځای کړي دي چې ستا (بیت الله) د کور سره نږدې فصلونه نشته، هغه څوک چې درناوی کیږي، ای ربه (یعنې) ترڅو دوی لمونځ وکړي، نو د ځینو خلکو زړونه د دوی په لور مایل کړه او دوی ته د میوو څخه روزي ورکړه، هیله ده چې دوی به شکر وباسي.
رَبِّ اجْعَلْنِيْ مُقِيْمَ الصَّلٰوةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْۖ رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاۤءِ
rabbij‘alnī muqīmaṣ-ṣalāti wa min żurriyyatī, rabbanā wa taqabbal du‘ā'(i).
ای زما خدایه، ما او زما ماشومان او لمسیان داسې خلک کړه چې دعا ته دوام ورکوي، ای زموږ خدایه، زما دعا قبوله کړه.
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ
iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).
(یاد کړئ) کله چې هغه (ابراهيم علیه السلام) خپل پلار او خپل قوم ته وویل: "دا مجسمه څه ده چې تاسو یې په ډېر شوق سره عبادت کوئ؟"
قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).
هغه (ابراهيم) وويل: "بېشكه ته او ستا پلرونه په څرګنده ګمراهۍ كې يئ."
قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ
qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).
هغه (ابراهيم) ځواب ورکړ: "په حقيقت کې، ستاسو رب د اسمانونو او ځمکې رب (مالک) دی؛ (هغه) هغه څوک دی چې دوی یې پیدا کړي دي؛ او زه د هغو کسانو څخه یم چې د دې شاهدي ورکوم."
وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ
wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).
او په الله قسم، زه به ستاسو بتان له هغه وروسته چې تاسو یې پریږدئ، غولوم.
اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).
افسوس دې وي پر تاسو او پر هغو چې له الله پرته یې عبادت کوئ! ایا تاسو نه پوهېږئ؟"
وَاِذْ بَوَّأْنَا لِاِبْرٰهِيْمَ مَكَانَ الْبَيْتِ اَنْ لَّا تُشْرِكْ بِيْ شَيْـًٔا وَّطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْقَاۤىِٕمِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż bawwa'nā li'ibrāhīma makānal-baiti allā tusyrik bī syai'aw wa ṭahhir baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-qā'imīna war-rukka‘is-sujūd(i).
او (یاد کړئ) کله چې موږ ابراهیم علیه السلام د الله په کور کې ځای پر ځای کړ (او ورته مو وویل: زما سره هیڅ شی مه شریکوه او زما کور د طواف کوونکو، عبادت کوونکو، رکوع کوونکو او سجده کوونکو لپاره پاک کړه.
وَجَاهِدُوْا فِى اللّٰهِ حَقَّ جِهَادِهٖۗ هُوَ اجْتَبٰىكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى الدِّيْنِ مِنْ حَرَجٍۗ مِلَّةَ اَبِيْكُمْ اِبْرٰهِيْمَۗ هُوَ سَمّٰىكُمُ الْمُسْلِمِيْنَ ەۙ مِنْ قَبْلُ وَفِيْ هٰذَا لِيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ شَهِيْدًا عَلَيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِۖ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاعْتَصِمُوْا بِاللّٰهِ ۗهُوَ مَوْلٰىكُمْۚ فَنِعْمَ الْمَوْلٰى وَنِعْمَ النَّصِيْرُ ࣖ ۔
wa jāhidū fillāhi ḥaqqa jihādih(ī), huwajtabākum wa mā ja‘ala ‘alaikum fid-dīni min ḥaraj(in), millata abīkum ibrāhīm(a), huwa sammākumul-muslimīn(a), min qablu wa fī hāżā liyakūnar-rasūlu syahīdan ‘alaikum wa takūnū syuhadā'a ‘alan-nās(i), fa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa‘taṣimū billāh(i), huwa maulākum, fa ni‘mal-maulā wa ni‘man-naṣīr(u).
او د الله په لاره کې په رښتیني جهاد سره وجنګیږئ. هغه تاسو غوره کړي یاست، او په دین کې یې ستاسو لپاره سختي نه ده کړې. د خپلو پلرونو ابراهیم علیه السلام د دین پیروي وکړئ. هغه (الله) تاسو ډیر پخوا مسلمانان نومولي یاست، او (همدارنګه) په دې (قرآن) کې هم، ترڅو رسول (محمد) ستاسو لپاره شاهد وي او تاسو ټول د ټولو انسانانو لپاره شاهدان شئ. نو لمونځ وکړئ، زکات ورکړئ او په الله تعالی ټینګ ونیسئ. هغه ستاسو ساتونکی دی، هغه غوره ساتونکی او غوره مرسته کوونکی دی.
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ اِبْرٰهِيْمَ ۘ
watlu ‘alaihim naba'a ibrāhīm(a).
او د ابراهیم کیسه ورته ولولئ.
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا تَعْبُدُوْنَ
iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā ta‘budūn(a).
کله چې هغه (ابراهيم عليه السلام) خپل پلار او خپل قوم ته وويل: "تاسو د څه شي عبادت کوئ؟"
قَالُوْا نَعْبُدُ اَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عٰكِفِيْنَ
qālū na‘budu aṣnāman fa naẓallu lahā ‘ākifīn(a).
هغوی ځواب ورکړ: "موږ د بتانو عبادت کوو او تل یې په کلکه عبادت کوو."
قَالَ هَلْ يَسْمَعُوْنَكُمْ اِذْ تَدْعُوْنَ ۙ
qāla hal yasma‘ūnakum iż tad‘ūn(a).
هغه (ابراهيم) وويل: "کله چې تاسو دعا کوئ نو ایا دوی ستاسو غږ اوري؟"
اَوْ يَنْفَعُوْنَكُمْ اَوْ يَضُرُّوْنَ
au yanfa‘ūnakum au yaḍurrūn(a).
یا (ایا) دوی تاسو ته ګټه رسولی شي یا زیان؟"
قَالَ اَفَرَءَيْتُمْ مَّا كُنْتُمْ تَعْبُدُوْنَ ۙ
qāla afa ra'aitum mā kuntum ta‘budūn(a).
هغه (ابراهيم) وويل: "ايا تاسو د هغه څه عبادت کوئ چې تاسو يې کوئ؟"
الَّذِيْ خَلَقَنِيْ فَهُوَ يَهْدِيْنِ ۙ
allażī khalaqanī fa huwa yahdīn(i).
(یعنې) هغه ذات چې ما یې پیدا کړی، بیا یې لارښوونه راته کوي،
وَالَّذِيْ هُوَ يُطْعِمُنِيْ وَيَسْقِيْنِ ۙ
wal-lażī huwa yuṭ‘imunī wa yasqīn(i).
او چا چې ماته خوراک او څښاک راکړ؛
وَاِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِيْنِ ۙ
wa iżā mariḍtu fa huwa yasyfīn(i).
او کله چې زه ناروغه شم، هغه ما ته شفا راکوي،
وَلَا تُخْزِنِيْ يَوْمَ يُبْعَثُوْنَۙ
wa lā tukhzinī yauma yub‘aṡūn(a).
او په هغه ورځ چې دوی بیا راژوندي شي، زما سپکاوی مه کوه.
وَاِبْرٰهِيْمَ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاتَّقُوْهُ ۗذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
wa ibrāhīma iż qāla liqaumihi‘budullāha wattaqūh(u), żālikum khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).
او (یاد کړئ) ابراهیم، کله چې هغه خپل قوم ته وویل: "د الله عبادت وکړئ او له هغه ووېرېږئ، دا ستاسو لپاره غوره ده، که تاسو پوهیږئ."
اِنَّمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْثَانًا وَّتَخْلُقُوْنَ اِفْكًا ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَا يَمْلِكُوْنَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوْا عِنْدَ اللّٰهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوْهُ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ
innamā ta‘budūna min dūnillāhi auṡānaw wa takhluqūna ifkā(n), innal-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi lā yamlikūna lakum rizqan fabtagū ‘indallāhir-rizqa wa‘budūhu wasykurū lah(ū), ilaihi turja‘ūn(a).
په حقیقت کې، هغه څه چې تاسو یې د الله پرته عبادت کوئ، یوازې بتان دي، او تاسو دروغ جوړوئ. په حقیقت کې، هغه څه چې تاسو یې د الله پرته عبادت کوئ، تاسو ته د رزق ورکولو توان نلري؛ نو له الله څخه رزق وغواړئ، د هغه عبادت وکړئ او د هغه شکر وکړئ. یوازې هغه ته به بیرته ستانه شئ.
وَقَالَ اِنَّمَا اتَّخَذْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْثَانًاۙ مَّوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚ ثُمَّ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَّيَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضًا ۖوَّمَأْوٰىكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَۖ
wa qāla innamattakhażtum min dūnillāhi auṡānam mawaddata bainikum fil-ḥayātid-dun-yā, ṡumma yaumal-qiyāmati yakfuru ba‘ḍukum biba‘ḍiw wa yal‘anu ba‘ḍukum ba‘ḍā(n), wa ma'wākumun nāru wa mā lakum min nāṣirīn(a).
او هغه (ابراهيم) وويل: "بې له الله هغه بتان چې تاسو يې عبادت کوئ، يوازې د دې لپاره دي چې په ځمکه کې ستاسو ترمنځ مينه پيدا کړي، بيا به د قيامت په ورځ ستاسو څخه ځينې په يو بل باندې انکار وکړي او لعنت به ووايي؛ او ستاسو بېرته راتګ به دوزخ وي، او ستاسو لپاره به هيڅوک مرستندوى نه وي."
۞ وَاِنَّ مِنْ شِيْعَتِهٖ لَاِبْرٰهِيْمَ ۘ
wa inna min syī‘atihī la'ibrāhīm(a).
او په رښتيا چې ابراهيم عليه السلام د هغه له ډلې (نوح عليه السلام) څخه وو.
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَاذَا تَعْبُدُوْنَ ۚ
iż qāla li'abīhi wa qaumihī māżā ta‘budūn(a).
(یاد کړه) کله چې هغه خپل پلار او خپل قوم ته وویل: "تاسو څه شی عبادت کوئ؟"
اَىِٕفْكًا اٰلِهَةً دُوْنَ اللّٰهِ تُرِيْدُوْنَۗ
a'ifkan ālihatan dūnallāhi turīdūn(a).
آیا تاسو د الله تعالی پرته د نورو بندګانو سره د دروغو غوښتنه کوئ؟
فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ
famā ẓannukum birabbil-‘ālamīn(a).
نو د ټولو کائیناتو د خدای په اړه ستا څه نظر دی؟"
فَقَالَ اِنِّيْ سَقِيْمٌ
fa qāla innī saqīm(un).
بیا هغه (ابراهيم) وویل: "په رښتیا چې زه ناروغه یم."
فَرَاغَ اِلٰٓى اٰلِهَتِهِمْ فَقَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَۚ
farāga ilā ālihatihim faqāla alā ta'kulūn(a).
بیا هغه (ابراهيم) په خاموشۍ سره د هغوی بتانو ته لاړ؛ بیا یې وویل: ولې نه خورئ؟