۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
Ва (ёд кун), вақте ки Иброҳимро Парвардигораш бо чанд ҷумла озмоиш кард, ӯ онҳоро комилан иҷро кард. (Худо) гуфт: «Ба дурустӣ, ман туро пешвои тамоми мардум қарор додам». (Иброҳим) гуфт: «Ва аз фарзандон ва наберагонам?» Аллоҳ мефармояд: «(Дуруст аст, аммо) ваъдаи ман ба ситамкорон дахл надорад».
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Пас, вақте ки ба синни кор бо ӯ расид, (Иброҳим) гуфт: «Эй писарам, хоб дидам, ки туро мекушам. Пас, бубин, ки чӣ меандешӣ?» (Исмоил) гуфт: «Эй падарам, он чиро, ки ба ту фармон дода шудааст, анҷом деҳ; иншоаллоҳ, маро дар миёни сабркунандагон хоҳӣ ёфт».