۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
Akkasumas (yaadadhaa), yeroo Abrahaam hima muraasaan Gooftaa isaatiin qoramu, sana booda guutummaatti raawwate. Inni (Rabbiin) "Dhugumatti, ani geggeessaa dhala namaa hundaa si godheera" jedhe. Innis (Ibrahiim) "Akkasumas (akkasumas) ijoollee fi ilmaan ilmaan koo irraa?" Rabbiin akkana jedha, "(Dhugaadha, garuu) Waadaan kiyya warra badii hojjetan hin ilaallatu."
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Kanaaf umurii isaa wajjin hojjechuu danda’uu yommuu ga’u (Abrahaam) “yaa ilma koo! Abjuun akkan si qalaa jiru argeera. Kanaaf waan ati yaaddu ilaali!” Innis (Ismaa’eel) “Yaa abbaa koo, waan si ajajamte raawwadhu;yoo Waaqayyo obsa qaban keessaa na argatta” jedhe.