۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
Agus (cuimhnigh), nuair a chuir a Thiarna tástáil ar Abrahám le cúpla abairt, ansin chuir sé i gcrích iad go foirfe. Dúirt sé (Allah), "Go deimhin, rinne mé ceannaire ar an gcine daonna uile thú." Dúirt sé (Ibrahim), "Agus (freisin) ó mo chlann agus mo chlann clainne?" A deir Allah, "(Fíor, ach) ní bhaineann mo ghealltanas leis na daoine míchearta."
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Mar sin nuair a shroich sé aois a bheith in ann oibriú leis, dúirt (Abrahám), “A mhic! Bhraith mé go raibh mé ag marú thú. Mar sin smaoinigh ar do bharúil!” Dúirt sé (Íosmael), “A athair! Déan an rud a ordaítear duit; le toil Dé, gheobhaidh tú mé i measc na bhfoighneach.”