۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
E (ricordâsi), cuant che Abraham al fo testât dal so Signôr cun cualchi frase, alore al le eseguì in mût perfet. Lui (Allah) al à dit: “Invezit, o ai fat di te il leader di dute la umanitât.” Lui (Ibrahim) al disè: “E (ancje) dai miei fîs e nevôts?” Allah al dîs: “(Vêr, ma) la mê promesse no si apliche ai tormentôrs.”
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Duncje cuant che il frut al rivà (ae etât) al rivà a provâ cun lui, (Ibrahim) al disè: "O fi mio! Invezit, o ai someât che o jeri daûr a maçâti. Duncje pense a ce che tu pensis!" Lui (Ismail) al rispuindè: "O mio pari! Fâ ce che (Allah) al ti comande; se Diu al vûl, tu mi cjatarâs tra chei che a son pazients."