قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ سَفَاهَةٍ وَّاِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī innā lanarāka fī safāhatiw wa innā lanaẓunnuka minal-kāżibīn(a).
Népe hitetlenjeinek vezetői azt mondták: „Bizony, teljesen őrültnek tartunk titeket, és azt hisszük, hogy azok közé tartoztok, akik hazudnak.”
قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ سَفَاهَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ
qāla yā qaumi laisa bī safāhatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
(Hud) így válaszolt: „Ó, népem! Nem vagyok őrült, hanem a minden világok Urának küldötte vagyok.”
قَالُوْا يٰهُوْدُ مَاجِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَّمَا نَحْنُ بِتَارِكِيْٓ اٰلِهَتِنَا عَنْ قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ
qālū yā hūdu mā ji'tanā bibayyinatiw wa mā naḥnu bitārikī ālihatinā ‘an qaulika wa mā naḥnu laka bimu'minīn(a).
(Ad népe) azt mondta: „Ó, Hud! Nem hoztál nekünk semmilyen egyértelmű bizonyítékot, és nem hagyjuk el bálványainkat a szavaid miatt, és nem fogunk hinni neked.”
اِنْ نَّقُوْلُ اِلَّا اعْتَرٰىكَ بَعْضُ اٰلِهَتِنَا بِسُوْۤءٍ ۗقَالَ اِنِّيْٓ اُشْهِدُ اللّٰهَ وَاشْهَدُوْٓا اَنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ
in naqūlu illa‘tarāka ba‘ḍu ālihatinā bisū'(in), qāla innī usyhidullāha wasyhadū annī barī'um mimmā tusyrikūn(a).
„Csak azt mondjuk, hogy némelyik bálványunk őrülettel sújtott titeket.” (Hud) azt mondta: „Bizony, tanúskodom Allah mellett, és tanúsítom, hogy mentes vagyok attól, amit mellé társítotok.
مِنْ دُوْنِهٖ فَكِيْدُوْنِيْ جَمِيْعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُوْنِ
min dūnihī fa kīdūnī jamī‘an ṡumma lā tunẓirūn(i).
másokkal együtt, ezért hajtsd végre minden ellenem irányuló megtévesztésedet, és ne késlekedj tovább.
اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۗ وَالَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ ۗ لَا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا اللّٰهُ ۗجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَرَدُّوْٓا اَيْدِيَهُمْ فِيْٓ اَفْوَاهِهِمْ وَقَالُوْٓا اِنَّا كَفَرْنَا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ وَاِنَّا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ
alam ya'tikum naba'ul-lażīna min qablikum qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wal-lażīna mim ba‘dihim, lā ya‘lamuhum illallāh(u), jā'athum rusuluhum bil-bayyināti fa raddū aidiyahum fī afwāhihim wa qālū innā kafarnā bimā ursiltum bihī wa innā lafī syakkim mimmā tad‘ūnanā ilaihi murīb(in).
Nem jutott-e el hozzád a hír azokról, akik előtted éltek, Noé, Ád, Szamúd népéről és az utánuk következőkről? Senki sem ismerte őket, csak Allah. Küldöttek érkeztek hozzájuk világos bizonyítékokkal, de ők befogták a szájukat (gyűlöletből), és azt mondták: „Nem hiszünk bennetek, és kételkedünk abban, hogy mire hívsz minket.”
كَذَّبَتْ عَادُ ِۨالْمُرْسَلِيْنَ ۖ
każżabat ‘ādunil-mursalīn(a).
(Ad népe) hazudott a küldötteknek.
قَالُوْا سَوَاۤءٌ عَلَيْنَآ اَوَعَظْتَ اَمْ لَمْ تَكُنْ مِّنَ الْوٰعِظِيْنَ ۙ
qālū sawā'un ‘alainā awa‘aẓta am lam takum minal-wā‘iẓīn(a).
Azt felelték: „Ugyanaz a dolgunk, hogy tanácsot adsz-e vagy sem,
اِنْ هٰذَآ اِلَّا خُلُقُ الْاَوَّلِيْنَ ۙ
in hāżā illā khuluqul-awwalīn(a).
Ez (a mi vallásunk) nem más, mint az előző emberek szokásai,
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ وَّعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ ذُو الْاَوْتَادِۙ
każżabat qablahum qaumu nūḥiw wa ‘āduw wa fir‘aunu żul-autād(i).
Előttük Noé, Ád és a fáraó népe, akiknek nagy seregeik voltak, szintén tagadták (az apostolokat),
قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ اٰلِهَتِنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qālū aji'tanā lita'fikanā ‘an ālihatinā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
Így feleltek: „Azért jöttetek hozzánk, hogy eltérítsetek minket isteneinktől? Akkor hozzátok ránk a büntetést, amellyel fenyegettetek minket, ha igazmondók vagytok.”
وَعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ وَاِخْوَانُ لُوْطٍۙ
wa ‘āduw wa fir‘aunu wa ikhwānu lūṭ(in).
és (hasonlóképpen) Ád népe, a fáraó népe és Lút népe,
كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِيْ وَنُذُرِ
każżabat ‘ādun fa kaifa kāna ‘ażābī wa nużur(i).
Az „Ad” népe is tagadta. Milyen szörnyű tehát a büntetésem és a figyelmeztetésem!