اِنَّ مَثَلَ عِيْسٰى عِنْدَ اللّٰهِ كَمَثَلِ اٰدَمَ ۗ خَلَقَهٗ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
inna maṡala ‘īsā ‘indallāhi kamaṡali ādam(a), khalaqahū min turābin ṡumma qāla lahū kun fayakūn(u).
Tatsächlech ass d'Parabel (Schafung) vum Jesus fir Allah wéi (d'Schafung vum) Adam. Hien huet et aus der Äerd erschaf, dann huet Hien zu et gesot: "Sidd!" Also dat ass et.
هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ طِيْنٍ ثُمَّ قَضٰٓى اَجَلًا ۗوَاَجَلٌ مُّسَمًّى عِنْدَهٗ ثُمَّ اَنْتُمْ تَمْتَرُوْنَ
huwal-lażī khalaqakum min ṭīnin ṡumma qaḍā ajalā(n), wa ajalum musamman ‘indahū ṡumma antum tamtarūn(a).
Hie ass et, Deen dech aus Stëbs erschaf huet, dann huet Hien dir eng Bezeechnung festgeluecht, an eng Bezeechnung, déi nëmme Him kennt. Awer du zweifels nach ëmmer.
۞ وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا ۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗهُوَ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيْهَا فَاسْتَغْفِرُوْهُ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ قَرِيْبٌ مُّجِيْبٌ
wa ilā ṡamūda akhāhum ṣālihā(n), qāla yā qaumi‘budullāḥa mā lakum min ilāhin gairuh(ū), huwa ansya'akum minal-arḍi wasta‘marakum fīhā fastagfirūhu ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī qarībum mujīb(un).
an un de Samud (Mir hunn) hire Brudder, de Saleh, geschéckt. Hie sot: "O mäi Vollek! Veréiert Allah, et gëtt kee Gott fir iech ausser Him. Hien huet iech aus der Äerd (Buedem) erschaf a suergt dofir fir Erfolleg, dofir frot hien ëm Verzeiung, a bekéiert iech dann bei Him. Wierklech, mäin Här ass ganz no (senger Barmhäerzegkeet) an akzeptéiert (d'Gebieder vu senge Dénger)."
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍۚ
wa laqad khalaqnal-insāna min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
An tatsächlech, Mir hunn de Mënsch (Adam) aus dréchenem Lehm aus schwaarzem Bulli geschaf, deem seng Form ginn ass.
وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍۚ
wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
An (erënnert Iech drun), wéi Ären Här zu den Engelen gesot huet: "Tatsächlech wäert ech e Mënsch aus dréchenem Leem aus schwaarzem Bulli schafen, deem seng Form ginn ass."
فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ
fa iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī fa qa‘ū lahū sājidīn(a).
Wann ech also (d'Evenement) perfektionéiert hunn, a mäi Geescht (d'Schöpfung) erangebloe hunn, da verbeugt Iech virun him andeems Dir Iech néierbéit."
قَالَ لَمْ اَكُنْ لِّاَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهٗ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍ
qāla lam akul li'asjuda libasyarin khalaqtahū min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
Hien (Iblis) sot: "Ech wäert mech ni virun engem Mënsch verbéien, deen Dir aus dréchenem Leem aus schwaarzem Bulli erschaf hutt, deem eng Form ginn ass."
وَاللّٰهُ اَنْۢبَتَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ نَبَاتًاۙ
wallāhu ambatakum minal-arḍi nabātā(n).
An Allah léisst dech vun der Äerd wuessen, wuessend (graduell),