فَجَعَلْنٰهَا نَكَالًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَ
faja‘alnāhā nakālal limā baina yadaihā wa mā khalfahā wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).
Also Mir hunn (sou eng) Warnung fir d'Leit vun där Zäit an fir déi, déi duerno koumen, an eng Lektioun fir déi Fromm gemaach.
تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۔
tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa innaka laminal-mursalīn(a).
Dëst sinn d'Verse vun Allah, Mir liesen se dir richteg vir an du (Mohammed) bass wierklech e Bot.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ
alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Hutt Dir d'Leit net gemierkt, déi mam Abraham iwwer säin Här gestridden hunn, well Allah him e Kinnekräich (Muecht) ginn hat? Wéi den Abraham gesot huet: "Mäin Här ass deen, deen d'Liewe gëtt an den Doud verursaacht", sot hien: "Ech kann och d'Liewe ginn an den Doud verursaachen." Den Ibrahim sot: "Allah huet d'Sonn vum Osten erweckt, dofir huet hien se vum Westen erweckt." Also ass déi Persoun, déi net gleeft, duercherneen. Allah leet déi Ongerecht net.
كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاَخَذَهُمُ اللّٰهُ بِذُنُوْبِهِمْ ۗ وَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyātinā, fa'akhażahumullāhu biżunūbihim, wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).
(Hir Situatioun) war wéi d'Situatioun vun de Follower vum Pharao an deenen virun hinnen. Si hunn Eis Verse verleegnen, dofir huet Allah si fir hir Sënne bestrooft. Allah ass ganz streng a senger Strof.
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ اَيْنَ مَا ثُقِفُوْٓا اِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللّٰهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ الْاَنْبِۢيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
Ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu aina mā ṡuqifū illā biḥablim minallāhi wa ḥablim minan-nāsi wa bā'ū bigaḍabim minallāhi wa ḍuribat ‘alaihimul-maskanah(tu), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnal-ambiyā'a bigairi ḥaqq(in), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
Si sinn iwwerall mat Demütigung gefëllt, ausser si halen sech un d'Seel (Relioun) vun Allah an d'Seel (Bund) mat de Mënschen. Si kruten de Roserei vun Allah a ware (ëmmer) mat Misär gefëllt. Dëst ass well si d'Verse vun Allah verleegnen an d'Prophéiten ëmbréngen, ouni Recht (richtege Grond). Dëst ass well si ongehorsam sinn a Grenzen iwwerschreiden.
قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌۙ فَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ
qad khalat min qablikum sunan(un), fa sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).
Wierklech, d'Sunnahs vun (Allah) sinn virun iech vergaangen, dofir reest (an all Ecker vun der) Äerd a kuckt, wat d'Enn vun de Ligen (de Boten) ass.
اِنْ يَّمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهٗ ۗوَتِلْكَ الْاَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِۚ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاۤءَ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَۙ
iy yamsaskum qarḥun faqad massal-qauma qarḥum miṡluh(ū), wa tilkal-ayyāmu nudāwiluhā binan-nās(i), wa liya‘lamallāhul-lażīna āmanū wa yattakhiża minkum syuhadā'(u), wallāhu lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).
Wann Dir (an der Schluecht vun Uhud) eng Wonn kritt hutt, dann hunn si (an der Schluecht vu Badr) eng ähnlech Wonn kritt. An dës Zäiten (vum Erfolleg an der Zerstéierung) wiessele Mir tëscht de Leit (sou datt si geléiert kënne ginn), an datt Allah déi Gleeweg (vun den Ongleewege) ënnerscheede kann an datt Hien e puer vun iech (als) Märtyrer fale léisst. An Allah huet déi Ongerecht net gär.
وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ
wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).
A wéi vill Prophete gekämpft hunn, begleet vun enger grousser Zuel vu fromme Unhänger. Si goufen net geschwächt duerch d'Katastrophen, déi si um Wee vun Allah erlieft hunn, nach hunn si de Courage verluer, nach hunn si sech (dem Feind) erginn. An Allah huet déi Gedold gär.
۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ ابْنَيْ اٰدَمَ بِالْحَقِّۘ اِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ اَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْاٰخَرِۗ قَالَ لَاَقْتُلَنَّكَ ۗ قَالَ اِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ
watlu ‘alaihim naba'abnai ādama bil-ḥaqqi iż qarrabā qurbānan fa tuqubbila min aḥadihimā wa lam yutaqabbal minal-ākhar(i), qāla la'aqtulannak(a), qāla innamā yataqabbalullāhu minal-muttaqīn(a).
A sot (dem Muhammad) d'Wourecht iwwer d'Geschicht vun den zwee Jongen vum Adam: Wéi si allebéid en Affer bruecht hunn, gouf d'(Affer) vun engem vun hinnen (Habil) akzeptéiert an deen aneren (Qabil) net. Hie (Qabil) sot: "Tatsächlech, ech wäert dech definitiv ëmbréngen!" Hie (Habil) sot: "Tatsächlech, Allah akzeptéiert (Wuelbefannen) nëmme vun deenen, déi fromm sinn."
قَدْ سَاَلَهَا قَوْمٌ مِّنْ قَبْلِكُمْ ثُمَّ اَصْبَحُوْا بِهَا كٰفِرِيْنَ
qad sa'alahā qaumum min qablikum ṡumma aṣbaḥū bihā kāfirīn(a).
Tatsächlech, virun dir gouf et eng Grupp vu Leit, déi ähnlech Saachen (un hire Prophet) gefrot hunn, duerno sinn si Ongleeweg ginn.
اَلَمْ يَرَوْا كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ مَّكَّنّٰهُمْ فِى الْاَرْضِ مَا لَمْ نُمَكِّنْ لَّكُمْ وَاَرْسَلْنَا السَّمَاۤءَ عَلَيْهِمْ مِّدْرَارًا ۖوَّجَعَلْنَا الْاَنْهٰرَ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ
alam yarau kam ahlaknā min qablihim min qarnim makkanāhum fil-arḍi mā lam numakkil lakum wa arsalnas-samā'a ‘alaihim midrārā(n), wa ja‘alnal-anhāra tajrī min taḥtihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).
Hunn si net gemierkt, wéi vill Generatiounen virun hinnen Mir zerstéiert hunn, och wann (dës Generatiounen) Mir hir Positioun op der Äerd etabléiert hunn, nämlech eng Standhaftegkeet, déi Mir iech ni ginn hunn? Mir hunn staarke Reen op si gegoss a Flëss ënner hinne fléisse gelooss, dann hunn Mir si fir hir eege Sënnen zerstéiert, an Mir hunn eng aner Generatioun no hirer Generatioun geschaf.
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
An tatsächlech goufen e puer vun de Boten virun dir (Mohammed) lëschteg gemaach, sou datt d'Strofe iwwer déi koum, déi se als Äntwert op hire Spott lëschteg gemaach hunn.
قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ
qul sīrū fil-arḍi ṡummanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).
Sot (Mohammed): "Entdeckt d'Äerd, a kuckt dann, wat d'Enn vun deenen ass, déi léien."
وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوْا عَلٰى مَا كُذِّبُوْا وَاُوْذُوْا حَتّٰٓى اَتٰىهُمْ نَصْرُنَا ۚوَلَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۚوَلَقَدْ جَاۤءَكَ مِنْ نَّبَإِ۟ى الْمُرْسَلِيْنَ
wa laqad kużżibat rusulum min qablika fa ṣabarū ‘alā mā kużżibū wa ūżū ḥattā atāhum naṣrunā, wa lā mubaddila likalimātillāh(i), wa laqad jā'aka min naba'il-mursalīn(a).
An tatsächlech goufen d'Bote virun Iech beluegt, awer si ware gedëlleg mat de Ligen an der Verfollegung, déi géint si gemaach goufen, bis Eis Hëllef zu hinne koum. An näischt kann d'Uerteeler (Dekreter) vun Allah änneren. An tatsächlech ass en Deel vun der Botschaft vun den Apostelen zu Iech komm.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰٓى اُمَمٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَاَخَذْنٰهُمْ بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُوْنَ
wa laqad arsalnā ilā umamim min qablika fa akhażnāhum bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yataḍarra‘ūn(a).
A wierklech, Mir hunn (d'Boten) un d'Leit virun Iech geschéckt, dann hunn Mir se mat (zougefouerter) Aarmut a Misär gepéinegt, fir datt se (zu Allah) mat Demut bieden kënnen.
سَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا لَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَآ اَشْرَكْنَا وَلَآ اٰبَاۤؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ شَيْءٍۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتّٰى ذَاقُوْا بَأْسَنَاۗ قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِّنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوْهُ لَنَاۗ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَخْرُصُوْنَ
sayaqūlul-lażīna asyrakū lau syā'allāhu mā asyraknā wa lā ābā'unā wa lā ḥarramnā min syai'(in), każālika każżabal-lażīna min qablihim ḥattā żāqū ba'sanā, qul hal ‘indakum min ‘ilmin fa tukhrijūhu lanā, in tattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in antum illā takhruṣūn(a).
D'Polytheisten soen: "Wann Allah et wollt, géife mir keng Partner mat Him associéieren, an eis Vorfahren och net, a mir hätten näischt verbueden." Sou och déi virun hinnen, déi (d'Boten) gelunn hunn, bis se Eis Strof geschmaacht hunn. Sot (Mohammed): "Hutt Dir iergendeng Wëssen, déi Dir eis vermëttele kënnt? Wat Dir verfollegt, ass nëmme Ratewierk, an Dir denkt nëmmen."
وَكَمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَا فَجَاۤءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا اَوْ هُمْ قَاۤىِٕلُوْنَ
wa kam min qaryatin ahlaknāhā fa jā'ahā ba'sunā bayātan au hum qā'ilūn(a).
Wéi vill Lännereien hu mir zerstéiert, Eis Qual koum (iwwer hir Awunner) an der Nuecht, oder wéi se am Dag ausgerout hunn.
فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).
Wéi also Eis Qual iwwer si koum, war hir Klo näischt anescht wéi ze soen: "Tatsächlech, mir waren déi Onrechter."
فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ
fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).
Also hunn si hien (den Noah) verleegnen. Dann hunn Mir hien a seng Matbierger um Schëff gerett. Mir erdrenken déi, déi Eis Verse verleegnen. Wierklech, si sinn e Vollek, dat blann ass (d'Aen vun hirem Häerz).
فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَمَا كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ ࣖ
fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū biraḥmatim minnā wa qaṭa‘nā dābiral-lażīna każżabū bi'āyātinā wa mā kānū mu'minīn(a).
Also hu Mir hien (Hud) an déi, déi mat him waren, mat Eiser Barmhäerzegkeet gerett, an Mir hunn déi, déi Eis Zeeche verleegnen hunn, bis an d'Wuerzelen zerstéiert. Si sinn net Gleeweger.
فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ
fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
Dunn huet en Äerdbiewen si getraff, an si louchen dout an de Ruine vun hiren Haiser.
فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُحِبُّوْنَ النّٰصِحِيْنَ
fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālata rabbī wa naṣaḥtu lakum wa lākil lā tuḥibbūnan-nāṣiḥīn(a).
Dunn huet hien (de Saleh) si verlooss a gesot: "O mäi Vollek! Wierklech, ech hunn iech d'Botschaft vu mengem Här vermëttelt an ech hunn iech geroden. Mee Dir hutt keng Leit gär, déi Rot ginn."
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).
An Mir hunn se mat Reen (Steng) iwwerhäipt. Also passt op, wat mat deem geschitt, deen sënnegt.
وَلَا تَقْعُدُوْا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوْعِدُوْنَ وَتَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِهٖ وَتَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ كُنْتُمْ قَلِيْلًا فَكَثَّرَكُمْۖ وَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
wa lā taq‘udū bikulli ṣirāṭin tū‘idūna wa taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana bihī wa tabgūnahā ‘iwajā(n), ważkurū iż kuntum qalīlan fa kaṡṡarakum, wanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
A setzt Iech net op iergendenger Strooss, andeems Dir d'Gleeweger vum Wee vun Allah erschreckt an ofhält, andeems Dir en oflenke wëllt. Denkt drun, wéi Dir nëmmen e puer waart, an Allah huet Är Zuel erhéicht. A passt op, wat mat deenen geschitt, déi Schued maachen.
الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ
al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).
Déi Leit, déi de Shuaib ofgeleent hunn, waren, wéi wann se ni an deem (Land) gelieft hätten. Déi, déi de Shuaib ofleenen, sinn déi, déi verléieren.
فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْۚ فَكَيْفَ اٰسٰى عَلٰى قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ ࣖ
fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālāti rabbī wa naṣaḥtu lakum, fa kaifa āsā ‘alā qaumin kāfirīn(a).
Also huet de Shuaib si verlooss a gesot: "O mäi Vollek! Wierklech, ech hunn iech d'Botschaft vu mengem Här vermëttelt an iech geroden. Wéi soll ech dann ëm déi Ongleeweg traueren?"
وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّآ اَخَذْنَآ اَهْلَهَا بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُوْنَ
wa mā arsalnā fī qaryatim min nabiyyin illā akhażnā ahlahā bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yaḍḍarra‘ūn(a).
A Mir hunn kee Prophet an e Land geschéckt, (an seng Awunner hunn dee Prophet refuséiert), mä Mir hunn senge Awunner Nout a Leed ugedoen, fir datt si sech (ënnerwerfen andeems se) demüteg maachen.
ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتّٰى عَفَوْا وَّقَالُوْا قَدْ مَسَّ اٰبَاۤءَنَا الضَّرَّاۤءُ وَالسَّرَّاۤءُ فَاَخَذْنٰهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ṡumma baddalnā makānas-sayyi'atil-ḥasanata ḥattā ‘afau wa qālū qad massa ābā'anaḍ-ḍarrā'u was-sarrā'u fa akhażnāhum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).
Dann hunn Mir d'Leed duerch Freed ersat (sou datt hir Nokommen a Räichtum zougeholl hunn), dann hunn si gesot: "Tatsächlech hunn eis Vorfahren Leed a Freed erlieft", also hunn Mir hinnen op eemol Qualen ugedoen, ouni datt si et gemierkt hunn.
اَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِ اَهْلِهَآ اَنْ لَّوْ نَشَاۤءُ اَصَبْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْۚ وَنَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ
awalam yahdi lil-lażīna yariṡūnal-arḍa mim ba‘di ahlihā allau nasyā'u aṣabnāhum biżunūbihim, wa naṭba‘u ‘alā qulūbihim fahum lā yasma‘ūn(a).
Oder ass et net kloer fir déi, déi d'Land no senge Bewunner ierwen, datt, wa Mir et wollten, Mir si sécherlech fir hir Sënne bestrofe géifen, an Mir hir Häerzer zoumaachen, sou datt si net (d'Lektioun) héieren.
تِلْكَ الْقُرٰى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤىِٕهَاۚ وَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا مِنْ قَبْلُۗ كَذٰلِكَ يَطْبَعُ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِ الْكٰفِرِيْنَ
tilkal-qurā naquṣṣu ‘alaika min ambā'ihā, wa laqad jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānū liyu'minū bimā każżabū min qabl(u), każālika yaṭba‘ullāhu ‘alā qulūbil-kāfirīn(a).
Dëst sinn d'Länner (déi Mir zerstéiert hunn), Mir erzielen Iech e puer vun hire Geschichten. Hir Boten ware mat klore Beweiser bei si komm. Awer si hunn net (och) un dat gegleeft, wat se virdru verleegnen haten. Sou versiegelt Allah d'Häerzer vun den Ongleewegen.
ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
No hinnen hu Mir de Moses mat eise Beweiser un de Pharao an d'Leader vu sengem Vollek geschéckt, duerno hunn si d'Beweiser ofgeleent. Also passt op, wat mat deenen geschitt, déi Schued maachen.
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ الَّذِيْٓ اٰتَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَاَتْبَعَهُ الشَّيْطٰنُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِيْنَ
watlu ‘alaihim naba'al-lażī ātaināhu āyātinā fansalakha minhā fa atba‘ahusy-syaiṭānu fa kāna minal-gāwīn(a).
A recitéiert (Muhammad) hinnen d'Nouvelle vun der Persoun, där Mir Eis Verse ginn hunn, dann trennt hien sech vun de Verse, dann gëtt hien vum Satan verfollegt (bis hien a Versuchung kënnt), dann gëtt hien ee vun deenen, déi irr sinn.
وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).
An wann Mir et gewollt hätten, hätten Mir (säi Niveau) mat deem (Vers) erhéicht, awer hie war no der Welt geneigt a seng (niddereg) Begierden nogaangen, dann ass säi Beispill wéi en Hond, wann Dir hien ewechjot, streckt Dir seng Zong eraus a wann Dir hien erlaabt, streckt hien (och) seng Zong eraus. Sou ass d'Parabel vun deenen, déi Eis Verse verleegnen. Also erzielt dës Geschichten, fir se zum Nodenken ze bréngen.
سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ
sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).
Ganz schlecht ass d'Beispill vun deenen, déi Eis Verse verleegnen; si maachen sech selwer Onrecht.
كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَاَخَذَهُمُ اللّٰهُ بِذُنُوْبِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ قَوِيٌّ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, kafarū bi'āyātillāhi fa akhażahumullāhu biżunūbihim, innallāha qawiyyun syadīdul-‘iqāb(i).
(Hir Situatioun) war ähnlech wéi d'Situatioun vun de Follower vum Pharao an deenen virun hinnen. Si hunn d'Verse vun Allah verleegnen, dofir huet Allah si fir hir Sënne bestrooft. Wierklech, Allah ass allmächteg a ganz streng a senger Strof.
كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۚ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَۚ وَكُلٌّ كَانُوْا ظٰلِمِيْنَ
kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyāti rabbihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa agraqnā āla fir‘aun(a), wa kullun kānū ẓālimīn(a).
(Hir Situatioun) war ähnlech wéi d'Situatioun vun de Follower vum Pharao an deenen virun hinnen. Si hunn d'Verse vun hirem Här verleegnen, dofir hu mir si wéinst hire Sënne zerstéiert an de Pharao a seng Follower erdronk, well si ongerecht Leit sinn.
كَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَانُوْٓا اَشَدَّ مِنْكُمْ قُوَّةً وَّاَكْثَرَ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۗ فَاسْتَمْتَعُوْا بِخَلَاقِهِمْ فَاسْتَمْتَعْتُمْ بِخَلَاقِكُمْ كَمَا اسْتَمْتَعَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ بِخَلَاقِهِمْ وَخُضْتُمْ كَالَّذِيْ خَاضُوْاۗ اُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ
kal-lażīna min qablikum kānū asyadda minkum quwwataw wa akṡara amwālaw wa aulādā(n), fastamta‘ū bikhalāqihim fastamta‘tum bikhalāqikum kamastamta‘al-lażīna min qablikum bikhalāqihim wa khuḍtum kal-lażī khāḍū, ulā'ika ḥabiṭat amāluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), ulā'ika humul-khāsirūn(a).
(d'Situatioun vun iech Heuchler a Polytheisten) ass wéi déi virun iech, si si méi staark wéi iech, a si hunn méi Räichtum a Kanner. Also hunn si hiren Undeel genoss, an Dir hutt Ären Undeel genoss, wéi déi virun iech hiren Undeel genoss hunn, an Dir schwätzt iwwer (falsch Saachen), wéi si iwwer si schwätzen. Hir Doten an dëser Welt an am Hiernof sinn verschwend. Si sinn déi, déi verléieren.
اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Huet si net iwwer déi virun hinne héieren, (nämlech) d'Leit vum Noah, 'Ad, Samud, d'Leit vum Abraham, d'Leit vu Madyan, an (d'Leit vun) de Länner, déi zerstéiert goufen? Bote koumen zu hinne mat kloere Beweiser; Allah huet hinnen net Onrecht ugedoe, mä si hunn sech selwer Onrecht ugedoe.
وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوْاۙ وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ وَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ
wa laqad ahlaknal-qurūna min qablikum lammā ẓalamū, wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināti wa mā kānū liyu'minū, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).
A wierklech, Mir hunn d'Leit virun Iech zerstéiert, wéi se Ongerechtegkeet gemaach hunn, och wann hir Gesandten mat (richtegen) Informatiounen komm waren, awer si guer net wollten gleewen. Sou belounen Mir déi, déi sënnegen.
بَلْ كَذَّبُوْا بِمَا لَمْ يُحِيْطُوْا بِعِلْمِهٖ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيْلُهٗۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ
bal każżabū bimā lam yuḥīṭū bi‘ilmihī wa lammā ya'tihim ta'wīluh(ū), każālika każżabal-lażīna min qablihim fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).
Tatsächlech (d'Wourecht ass), verleegnen si dat, wat se nach net perfekt wëssen a fir wat se nach keng Erklärung kritt hunn. Och d'Leit, déi virun hinnen existéiert hunn, hunn (den Apostel) verleegnen. Also passt op d'Konsequenze vun ongerechte Leit op.
فَكَذَّبُوْهُ فَنَجَّيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَجَعَلْنٰهُمْ خَلٰۤىِٕفَ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَ
fa każżabūhu fa najjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulki wa ja‘alnāhum khalā'ifa wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).
Dann hunn si iwwer hien (Noah) gelunn, dann hunn Mir hien an déi, déi mat him am Schëff waren, gerett, an Mir hunn si zu Kalifen gemaach an Mir hunn déi erdronk, déi Eis Verse verleegnen hunn. Also passt op d'Resultat vun deenen op, déi gewarnt goufen.
فَالْيَوْمَ نُنَجِّيْكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُوْنَ لِمَنْ خَلْفَكَ اٰيَةً ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ اٰيٰتِنَا لَغٰفِلُوْنَ ࣖ
fal yauma nunajjīka bibadanika litakūna liman khalfaka āyah(tan), wa inna kaṡīram minan-nāsi ‘an āyātinā lagāfilūn(a).
Also hu Mir haut Äre Kierper gerett, fir datt Dir eng Lektioun fir déi kënnt sinn, déi no Iech kommen, awer déi meescht Leit lauschteren net op Eis Zeeche (Kraaft).
فَهَلْ يَنْتَظِرُوْنَ اِلَّا مِثْلَ اَيَّامِ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْۗ قُلْ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
fahal yantaẓirūna illā miṡla ayyāmil-lażīna khalau min qablihim, qul fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
Also waarden si op näischt ausser (Evenementer) ähnlech wéi déi, déi déi geschitt sinn, déi virun hinne gestuerwe sinn. Sot: "Also waart; ech sinn och ënner deenen, déi mat dir waarden."
تِلْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهَآ اِلَيْكَ ۚمَا كُنْتَ تَعْلَمُهَآ اَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هٰذَاۚ فَاصْبِرْۚ اِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ
tilka min ambā'il-gaibi nūḥīhā ilaik(a), mā kunta ta‘lamuhā anta wa lā qaumuka min qabli hāżā, faṣbir, innal-‘āqibata lil-muttaqīn(a).
Dat ass e puer vun den onsichtbare Neiegkeeten, déi Mir dir (Mohammed) opgedeckt hunn; du wousst se ni an däi Vollek virdrun och net. Also sidd gedëlleg, wierklech, de (gudden) Enn ass fir déi Fromm.
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
An, mäi Vollek! Loosst de Konflikt tëscht mir (an iech) iech net zum Sënne bréngen, sou datt Dir gepéinegt gitt wéi dat, wat dem Vollek vum Noah, dem Vollek vum Hud oder dem Vollek vum Saleh geschitt ass, während d'Leit vum Lut net wäit vun iech ewech waren.
ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْقُرٰى نَقُصُّهٗ عَلَيْكَ مِنْهَا قَاۤىِٕمٌ وَّحَصِيْدٌ
Żālika min ambā'il-qurā naquṣṣuhū ‘alaika minhā qā'imuw wa ḥaṣīd(un).
Dëst sinn e puer vun den Neiegkeeten iwwer d'Stied (déi zerstéiert goufen), déi Mir dir (O Muhammad) erzielt hunn. Vun hinne gëtt et nach ëmmer Spuere vun hinnen, an et ginn (anerer), déi zerstéiert goufen.
وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَمَآ اَغْنَتْ عَنْهُمْ اٰلِهَتُهُمُ الَّتِيْ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ لَّمَّا جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۗ وَمَا زَادُوْهُمْ غَيْرَ تَتْبِيْبٍ
wa mā ẓalamnāhum wa lākin ẓalamū anfusahum famā agnat ‘anhum ālihatuhumul-latī yad‘ūna min dūnillāhi min syai'il lammā jā'a amru rabbik(a), wa mā zādūhum gaira tatbīb(in).
A Mir hunn hinnen näischt Onrecht ugedoe, mä si hunn sech selwer eppes Onrecht ugedoe, dofir huet dat, wat si nieft Allah ugebiet hunn, hinnen näischt bruecht, wéi d'Strofe vun Ärem Här koum. Et huet hir Zerstéierung nëmmen nach méi grouss gemaach.
وَكَذٰلِكَ اَخْذُ رَبِّكَ اِذَآ اَخَذَ الْقُرٰى وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۗاِنَّ اَخْذَهٗٓ اَلِيْمٌ شَدِيْدٌ
wa każālika akhżu rabbika iżā akhażal-qurā wa hiya ẓālimah(tun), inna akhżahū alīmun syadīd(un).
An dat ass d'Strofe vun Ärem Här, wann Hien (d'Awunner vun) Länner quält, déi Ongerechtegkeet maachen. Wierklech, Seng Strofe ass ganz schmerzhaft, ganz schwéier.
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْاٰخِرَةِ ۗذٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوْعٌۙ لَّهُ النَّاسُ وَذٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُوْدٌ
inna fī żālika la'āyatal liman khāfa ‘ażābal-ākhirah(ti), żālika yaumum majmū‘(un), lahun-nāsu wa żālika yaumum masyhūd(un).
Tatsächlech muss doran eng Lektioun leien fir déi, déi Angscht virun der Strof vum Hiernof hunn. Dat ass den Dag, wou all Mënsche versammelt sinn (mat deenen ee rechne muss), an dat ass den Dag, deen (vun alle Kreaturen) Zeie gëtt.
وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهٖ فُؤَادَكَ وَجَاۤءَكَ فِيْ هٰذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَّذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ
wa kullan naquṣṣu ‘alaika min ambā'ir-rusuli mā nuṡabbitu bihī fu'ādaka wa jā'aka fī hāżihil-ḥaqqu wa mau‘iẓatuw wa żikrā lil-mu'minīn(a).
An all d'Geschichten vun den Apostelen, erzielen Mir iech (Mohammed), fir datt Mir mat dëse Geschichten är Häerzer stäerken; an doran sidd iech (all) Wourecht, Rot a Warnung fir déi ginn, déi gleewen.