لَآ اِكْرَاهَ فِى الدِّيْنِۗ قَدْ تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بِالطَّاغُوْتِ وَيُؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰى لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
lā ikrāha fid-dīn(i), qat tabayyanar-rusydu minal-gayy(i), famay yakfur biṭ-ṭāgūti wa yu'mim billāhi fa qadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, lanfiṣāma lahā, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).
ཆོས་ལུགས་(ཨིསི་ལམ་)ལ་བཙན་ཤེད་མེད་པ་རེད། དོན་དངོས་ཐོག་ལམ་བཟང་པོ་དང་ལམ་ནོར་གྱི་བར་ལ་(ཁྱད་པར་)གསལ་པོ་ཡོད། སུ་ཞིག་གིས་ཏ་གུཊ་ལ་ཡིད་ཆེས་མེད་པ་དང་ཨ་ལཱ་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་མཁན་ཡིན་ན། ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་ཡོད་ཚད་ཐོས་མཁན་དང་ཡོད་ཚད་ཤེས་མཁན་ཡིན།
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ
alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
ཁྱེད་ཀྱིས་ཨབ་ར་ཧམ་དང་མཉམ་དུ་ཁོང་གི་གཙོ་བོའི་སྐོར་ལ་རྩོད་པ་བྱེད་མཁན་གྱི་མི་རྣམས་ལ་དོ་སྣང་མ་བྱས་པ་རེད་དམ། རྒྱུ་མཚན་ནི་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ལ་རྒྱལ་ཁབ་(དབང་ཆ)སྤྲད་ཡོད། ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་ “ངའི་གཙོ་བོ་ནི་གསོན་པོ་དང་འཆི་བ་བཟོ་མཁན་དེ་ཡིན་” ཞེས་བཤད་སྐབས་ཁོང་གིས་ “ངས་ཀྱང་གསོན་པོ་དང་འཆི་བ་བཟོ་ཐུབ་ཀྱི་ཡོད།” ཨིབ་རཱ་ཧམ་གྱིས་"ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཉི་མ་ཤར་ཕྱོགས་ནས་ཡར་འཐེན་པས་ཁོང་གིས་ནུབ་ནས་ཉི་མ་ཡར་འཐེན་པ་རེད།" དེར་བརྟེན་མི་དད་མཁན་དེ་མགོ་རྙོག་ཏུ་གྱུར་ཡོད། ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ནོར་འཁྲུལ་ཅན་ལ་ལམ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་མེད།
وَلْتَكُنْ مِّنْكُمْ اُمَّةٌ يَّدْعُوْنَ اِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
waltakum minkum ummatuy yad‘ūna ilal-khairi wa ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkar(i), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
ཁྱེད་ཚོའི་ནང་དུ་བཟང་སྤྱོད་ལ་འབོད་སྐུལ་བྱེད་མཁན་དང་། བཟང་སྤྱོད་ལ་བཀའ་གཏོང་བ། ངན་པ་བཀག་འགོག་བྱེད་མཁན་གྱི་མི་ཚོགས་ཤིག་ཡོད་པར་ཤོག ཁོང་ཚོ་ནི་བསོད་ནམས་ཅན་གྱི་མི་ཡིན།
كُنْتُمْ خَيْرَ اُمَّةٍ اُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ ۗ وَلَوْ اٰمَنَ اَهْلُ الْكِتٰبِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُوْنَ وَاَكْثَرُهُمُ الْفٰسِقُوْنَ
kuntum khaira ummatin ukhrijat lin-nāsi ta'murūna bil-ma‘rūfi wa tanhauna ‘anil-munkari wa tu'minūna billāh(i), wa lau āmana ahlul-kitābi lakāna khairal lahum, minhumul-mu'minūna wa akṡaruhumul-fāsiqūn(a).
ཁྱེད་ཚོ་(མུ་ས་ལིམ་)མིའི་རིགས་ལ་སྐྱེས་པའི་མི་རིགས་ཡག་ཤོས་དེ་ཡིན། གལ་ཏེ་དེབ་ཀྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་ཆེས་བྱས་ཡོད་ན་དེ་ནི་ཁོང་ཚོ་ལ་ཡག་པོ་ཡོད་སྲིད། དེ་ཚོའི་ཁྲོད་དུ་དད་པ་བྱེད་མཁན་ཡོད་ཀྱང་མང་ཆེ་བ་ནི་མི་ངན་པ་ཡིན།
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
དེར་བརྟེན། ཨ་ལཱ་ཧའི་ཐུགས་རྗེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱེད་རང་(མུ་ཧ་མཱད་)ཁོང་ཚོ་ལ་འཇམ་པོ་བྱུང་ཡོད། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་བྱ་སྤྱོད་དྲག་པོ་དང་སེམས་རྩུབ་པོ་ཡོད་ན། ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་མཐའ་འཁོར་གྱི་མི་ཚོ་དང་ཐག་རིང་དུ་གཏོང་རྒྱུ་གཏན་ཁེལ་རེད། དེ་བས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ཚོར་བཟོད་གསོལ་དང་ཁོ་ཚོའི་ཆེད་དུ་བཟོད་པ་གསོལ་བ་དང་གནད་དོན་འདིའི་ཐད་ཁོ་ཚོ་དང་གྲོས་བསྡུར་བྱོས། དེ་ནས་ཁྱེད་རང་གིས་ཐག་གཅོད་བྱས་ཚར་རྗེས་ཨ་ལཱ་ལ་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་དགོས། དོན་དངོས་ཐོག་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་མཁན་ཚོར་དགའ་པོ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད།
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَعْلَمُ اللّٰهُ مَا فِيْ قُلُوْبِهِمْ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَّهُمْ فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ قَوْلًا ۢ بَلِيْغًا
ulā'ikal-lażīna ya‘lamullāhu mā fī qulūbihim fa a‘riḍ ‘anhum wa ‘iẓhum wa qul lahum fī anfusihim qaulam balīgā(n).
ཁོང་ཚོ་ནི་(དངོས་གནས་)ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ཚོའི་སེམས་ལ་གང་ཡོད་མིན་ཤེས་མཁན་གྱི་མི་ཡིན། དེར་བརྟེན་ཁྱེད་རང་ཚོས་ཁོང་ཚོ་ལ་རྒྱབ་བཤུད་བྱས་ནས་བསླབ་བྱ་སྤྲོད་ཅིག ཁོང་ཚོའི་སེམས་ལ་ཡིད་འཕྲོག་པའི་སྐད་ཆ་བཤད་རོགས།
وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
ཞོགས་པ་དང་དགོང་མོ་རང་གི་གཙོ་བོ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་མཁན་རྣམས་ཕྱིར་མ་ཕུད་ཅིག ཁོང་ཚོས་ཁོང་གི་ཐུགས་རྗེ་ལ་རེ་བ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། ཁྱེད་རང་གིས་ཁོང་ཚོའི་བྱ་སྤྱོད་ལ་འགན་འཁྲི་ཕྲན་བུ་ཡང་འཁུར་མི་ཐུབ་པ་དང་ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་རང་གི་བྱ་སྤྱོད་ལ་འགན་འཁྲི་ཕྲན་བུ་ཡང་འཁུར་མི་ཐུབ་པས་ཁྱེད་རང་གིས་ཁོང་ཚོ་ཕྱིར་འབུད་བྱེད་པའི་ཐོབ་ཐང་ཡོད་པས་ཁྱེད་རང་ནོར་འཁྲུལ་ཅན་གྱི་གྲས་སུ་ཚུད་ཡོད།
وَمَا عَلَى الَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّلٰكِنْ ذِكْرٰى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
wa mā ‘alal-lażīna yattaqūna min ḥisābihim min syai'iw wa lākin żikrā la‘allahum yattaqūn(a).
ཆོས་ལུགས་ལ་དད་པ་ཅན་ཚོས་ཁོང་ཚོའི་(སྡིག་པའི་)འགན་འཁྲི་ཕྲན་བུ་ཡང་འཁུར་གྱི་མེད། འོན་ཀྱང་(འགན་འཁྲི་ཡོད་)ཁོང་ཚོར་(ཡང་)ཆོས་ལུགས་ལྡན་པ་བྱེད་དགོས་པའི་དྲན་སྐུལ་བྱེད་དགོས།
۞ وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ اٰزَرَ اَتَتَّخِذُ اَصْنَامًا اٰلِهَةً ۚاِنِّيْٓ اَرٰىكَ وَقَوْمَكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi āzara atattakhiżu aṣnāman ālihah(tan), innī arāka wa qaumaka fī ḍalālim mubīn(in).
དེ་ནས་(དྲན་དགོས།) ཨིབ་རཱ་ཧམ་གྱིས་ཁོང་གི་ཨ་ཕ་ཨ་ཛར་ལ་ "ཁྱོད་ཀྱིས་སྐུ་འདྲ་དེ་དག་ལྷ་བཟོ་རྒྱུ་དེ་འོས་འཚམ་ཡིན་ནམ། དོན་དངོས་ཐོག ངས་ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་མི་རིགས་དེ་ནོར་འཁྲུལ་གསལ་པོ་ཡོད་པའི་གནས་ཚུལ་མཐོང་གི་ཡོད།"
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ فَبِهُدٰىهُمُ اقْتَدِهْۗ قُلْ لَّآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًاۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْعٰلَمِيْنَ ࣖ
ulā'ikal-lażīna hadallāhu fa bihudāūhumuqtadih, qul lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in huwa illā żikrā lil-‘ālamīn(a).
དེ་ནི་ཁོང་ཚོ་(ལུང་སྟོན་པ་ཚོ་)ཡིན་པས་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ལམ་སྟོན་བྱས་པས་ཁོང་ཚོའི་ལམ་སྟོན་ལ་རྗེས་འཇུག་བྱེད་དགོས། ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལ་གསུངས་རོགས། "ངས་ཁྱེད་ལ་(ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་)བརྒྱུད་སྤྲོད་བྱེད་པའི་ཚབ་ལ་གང་ཡང་མི་འདྲི་གི་རེད།" ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་ནི་འཛམ་གླིང་ཡོངས་ཀྱི་(མི་ཚང་མར་)ཉེན་བརྡ་ཞིག་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་རེད།
وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖٓ اِذْ قَالُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى بَشَرٍ مِّنْ شَيْءٍۗ قُلْ مَنْ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ الَّذِيْ جَاۤءَ بِهٖ مُوْسٰى نُوْرًا وَّهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُوْنَهٗ قَرَاطِيْسَ تُبْدُوْنَهَا وَتُخْفُوْنَ كَثِيْرًاۚ وَعُلِّمْتُمْ مَّا لَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنْتُمْ وَلَآ اٰبَاۤؤُكُمْ ۗقُلِ اللّٰهُ ۙثُمَّ ذَرْهُمْ فِيْ خَوْضِهِمْ يَلْعَبُوْنَ
wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrihī iż qālū mā anzalallāhu ‘alā basyarim min syai'(in), qul man anzalal-kitābal-lażī jā'a bihī mūsā nūraw wa hudal lin-nāsi taj‘alūnahū qarāṭīsa tubdūnahā wa tukhfūna kaṡīrā(n), wa ‘ullimtum mā lam ta‘lamū antum wa lā ābā'ukum, qulillāh(u), ṡumma żarhum fī khauḍihim yal‘abūn(a).
ཁོང་ཚོས་"ཨ་ལཱ་ཡིས་མི་ལ་གང་ཡང་བསྟན་མེད་"ཅེས་བཤད་སྐབས་ཁོང་ཚོས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་གཟི་བརྗིད་སྤྲོད་དགོས་པ་ལྟར་མ་བྱེད། མུ་ཧ་མཱད་(ཨོ་མུ་ཧ་མཱད་) “མོ་སཱེས་མིའི་རིགས་ལ་འོད་དང་ལམ་སྟོན་བྱེད་པའི་དེབ་(ཊོ་ར)སུས་བཏང་བ་རེད། "དེ་ཨ་ལཱ་ཧ་(དེ་བཏང་མཁན་)ཡིན་"ཞེས་ཤོད་དང་། དེ་ནས་(དེའི་རྗེས་སུ་)ཁོང་ཚོས་ནོར་འཁྲུལ་ནང་རྩེད་མོ་རྩེ་བཅུག་རོགས།
وَلَا تَسُبُّوا الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَسُبُّوا اللّٰهَ عَدْوًاۢ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ كَذٰلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ اُمَّةٍ عَمَلَهُمْۖ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ مَّرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa lā tasubbul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi fa yasubbullāha ‘adwam bigairi ‘ilm(in), każālika zayyannā likulli ummatin ‘amalahum, ṡumma ilā rabbihim marji‘uhum fa yunabbi'uhum bimā kānū ya‘malūn(a).
དེ་བཞིན་ཁོང་ཚོས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱག་འཚལ་མཁན་ཚོར་དམོད་པ་མ་གཏོང་། རྒྱུ་མཚན་ནི་ཁོང་ཚོས་ཤེས་བྱའི་གཞི་རྩ་མེད་པར་ཚད་གཞི་ལས་བརྒལ་ནས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་དམོད་པ་གཏོང་རྒྱུ་ཡིན། དེ་ལྟར་ང་ཚོས་མི་ཚང་མར་ཁོང་ཚོའི་ལས་ཀ་ལ་བསམ་བློ་ཡག་པོ་གཏོང་དགོས། དེ་ནས་ཁོ་ཚོ་དཀོན་མཆོག་གི་དྲུང་དུ་ལོག་ནས་ཁོ་ཚོས་གང་བྱས་པ་དེ་ཁོ་ཚོར་གསུངས་པར་འགྱུར།
ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).
ཞིང་ཁའི་སྲོག་ཆགས་བརྒྱད་ཆ་གཅིག་ཏུ་ཡོད། (ཆ་གཅིག་བཞི) ལུག་ཆ་གཅིག་དང་ར་ཆ་གཅིག། ཁྱེད་རང་བདེན་པ་བཤད་ན་ཤེས་བྱ་ལ་གཞི་བཅོལ་ནས་ང་ལ་འགྲེལ་བཤད་རྒྱོབ།
وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
རྔ་མོང་ནས་ཆ་གཅིག་དང་བ་ཕྱུགས་ནས་ཆ་གཅིག་དང་། ཕོ་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་ལ་བཀག་སྡོམ་གང་ཡོད་དམ། ཡང་ན་བུད་མེད་གཉིས་ཀྱི་མངལ་ནང་དུ་གང་ཡོད་དམ། ཁྱེད་ཚོ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁྱེད་ཚོའི་ཆེད་དུ་འདི་ལྟར་བཀའ་བཏང་སྐབས་དཔང་པོ་ཡིན་ནམ། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་དྲང་བདེན་མེད་པའི་མི་རིགས་ལ་ལམ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་མ་རེད།
سَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا لَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَآ اَشْرَكْنَا وَلَآ اٰبَاۤؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ شَيْءٍۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتّٰى ذَاقُوْا بَأْسَنَاۗ قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِّنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوْهُ لَنَاۗ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَخْرُصُوْنَ
sayaqūlul-lażīna asyrakū lau syā'allāhu mā asyraknā wa lā ābā'unā wa lā ḥarramnā min syai'(in), każālika każżabal-lażīna min qablihim ḥattā żāqū ba'sanā, qul hal ‘indakum min ‘ilmin fa tukhrijūhu lanā, in tattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in antum illā takhruṣūn(a).
གལ་ཏེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་འདོད་པ་ཡོད་ན། ང་ཚོས་ཁོང་དང་མཉམ་དུ་མཉམ་འབྲེལ་བྱེད་ཀྱི་མེད། ང་ཚོའི་ཕ་མེས་ཚོས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱེད་ཀྱི་མེད། ང་ཚོས་གང་ཡང་བཀག་འགོག་བྱེད་ཀྱི་མེད། དེ་བཞིན་ཁོང་ཚོའི་སྔོན་ལ་རྫུན་བཤད་མཁན་ཚོས་ཀྱང་ང་ཚོའི་ཉེས་ཆད་མ་མྱོང་བར་དུ། ཁྱེད་རང་ལ་ཤེས་བྱ་གང་ཡང་ཡོད་དམ། ཁྱེད་རང་གིས་རྗེས་འཇུག་བྱེད་པ་དེ་ཚོད་དཔག་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་། ཁྱེད་རང་གིས་བསམ་བློ་གཏོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན།
قُلْ فَلِلّٰهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُۚ فَلَوْ شَاۤءَ لَهَدٰىكُمْ اَجْمَعِيْنَ
qul fa lillāhil-ḥujjatul-bāligah(tu), fa lau syā'a lahadākum ajma‘īn(a).
མུ་ཧ་མཱད་(མུ་ཧ་མཱད་)ལ་ "རྒྱུ་མཚན་གཅིག་པུ་དེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཁོང་གིས་འདོད་ན་ཁྱེད་ཚོ་ཚང་མ་ལམ་སྟོན་ཐོབ་རྒྱུ་རེད།"
قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ
qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).
ངའི་གཙོ་བོས་ང་ལ་དྲང་བདེན་གྱི་བྱ་སྤྱོད་སྤེལ་དགོས་པའི་བཀའ་གནང་བ་རེད།
لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
ང་ཚོས་ནོ་ཨ་ཁོང་གི་མི་རིགས་ལ་བཏང་བ་དང་། དེ་ནས་ཁོང་གིས་ "ཨོ་ངའི་མི་རིགས་ལགས། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས། ཁོང་མ་གཏོགས་ཁྱེད་ཚོའི་ཆེད་དུ་ལྷ་(ཕྱག་འཚལ་) གཞན་མེད།
قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ
qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
ཁོས་(ནོ་ཨ་)ལན་དུ་ "ཨོ་ངའི་མི་རིགས་ལགས། ང་ནི་ལམ་ནོར་མ་རེད། འོན་ཀྱང་ང་ནི་འཇིག་རྟེན་ཚང་མའི་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གི་སྐུ་ཚབ་ཡིན།"
۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).
དེ་བཞིན་ཨད་ཀྱི་མི་རྣམས་ལ་(ང་ཚོས་བཏང་བ་)ཧུད་ནི་ཁོ་ཚོའི་སྤུན་མཆེད་ཡིན། ཁོང་གིས་ "ཨོ་ངའི་མི་རིགས་ལགས། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས། ཁྱེད་ཚོར་ཁོང་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་(ཕྱག་འཚལ་) གཞན་མེད། དེ་ལྟ་ན་ཁྱེད་ཚོས་ཨ་ལ་ལ་ལ་འཇིགས་སྣང་མེད་པ་གང་ཡིན་ནམ།"
وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).
དེ་བཞིན་ས་མུད་ཀྱི་མི་དམངས་ལ་(ང་ཚོས་བཏང་བ་)ཁོང་ཚོའི་སྤུན་མཆེད་ས་ལེ་ཧ། ངའི་མི་རིགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས། ཁྱེད་ཚོའི་ཆེད་དུ་ཁོང་ལས་ལྷག་པའི་ལྷ་གཞན་མེད། དོན་དངོས་ཐོག ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནས་ཁྱེད་ལ་བདེན་དཔང་གསལ་པོ་ཞིག་སླེབས་ཡོད།
وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
ཁྱེད་རང་ཚོ་ཨ་ཌི་མི་རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཁ་ལི་ཕ་བཟོས་ནས་འཛམ་གླིང་ཐོག་བཞག་པའི་སྐབས་དྲན་དགོས། ས་ཆ་སྙོམ་པོའི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕོ་བྲང་བརྩིགས་པ་དང་རི་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁང་པ་བརྐོས་ཡོད། དེར་བརྟེན་ཨ་ལཱ་ཧའི་བྱིན་རླབས་དྲན་ནས་འཛམ་གླིང་ཐོག་ལ་གནོད་འཚེ་མ་བཟོས།
وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).
དེ་བཞིན་(ང་ཚོས་ཀྱང་)ལུཊ་(ལུཏ)ཡིས་ཁོང་གི་མི་རིགས་ལ་ཁྱོད་ཚོས་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཚོའི་སྔོན་ལ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་བཙོག་པའི་བྱ་སྤྱོད་ཅིག་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་དམ།
اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).
དོན་དངོས་ཐོག ཁྱོད་ཀྱིས་བུད་མེད་ལ་མ་ཡིན་པར་ཕོ་སྐྱེས་ལ་འདོད་ཆགས་བཏོན་ཡོད། ཁྱེད་ཚོ་དངོས་གནས་ཚད་ལས་བརྒལ་བའི་མི་རིགས་ཤིག་རེད།”
وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ
wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).
མདའ་ཡན་གྱི་མི་དམངས་ལ་ང་ཚོས་ཁོང་ཚོའི་སྤུན་མཆེད་ཤུ་ཨིབ་བཏང་བ་རེད། ངའི་མི་རིགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས། ཁྱེད་ཚོའི་ཆེད་དུ་ཁོང་ལས་ལྷག་པའི་ལྷ་གཞན་མེད། དོན་དངོས་ཐོག་ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནས་ཁྱེད་ལ་མངོན་གསལ་གསལ་པོ་བྱུང་ཡོད། ཚད་གཞི་དང་འཇལ་ཚད་ལེགས་སྒྲིག་བྱེད་དགོས།
وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
མུ་ས་ “ཀྱེ་རྒྱལ་པོ། དོན་དངོས་ཐོག་ང་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གི་སྐུ་ཚབ་ཡིན།
قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ
qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).
མུ་སཱ་ཡིས་ཁོང་གི་མི་དམངས་ལ་ "ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་རོགས་རམ་ཞུ་བ་དང་བཟོད་སྒོམ་བྱོས། དངོས་གནས་(འདི་)ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་དབང་། ཁོང་གིས་ཁོང་གི་བྲན་གཡོག་ཚོའི་ནང་ནས་ཁོང་གིས་གང་འདོད་པ་དེ་ལ་རྒྱུ་ནོར་སྤྲོད་རྒྱུ་རེད།
خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ
khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).
དགོངས་ཡང་གནང་ནས་མི་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ལྡན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་དགོས་ཞེས་བཤད་དགོས། མི་གླེན་པ་ལ་དོ་སྣང་མ་བྱེད།
وَاِنْ اَحَدٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ اسْتَجَارَكَ فَاَجِرْهُ حَتّٰى يَسْمَعَ كَلٰمَ اللّٰهِ ثُمَّ اَبْلِغْهُ مَأْمَنَهٗ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
wa in aḥadum minal-musyrikīnastajāraka fa ajirhu ḥattā yasma‘a kalāmallāhi ṡumma ablighu ma'manah(ū), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘lamūn(a).
གལ་ཏེ་ལྷ་མང་པོ་ལ་དད་པ་བྱེད་མཁན་གྱི་མི་སུ་ཞིག་གིས་ཁྱེད་ལ་སྲུང་སྐྱོབ་དགོས་པའི་རེ་བ་བཏོན་ན། དེ་ནས་ཁོ་ལ་སྲུང་སྐྱོབ་བྱས་ནས་ཁོ་ལ་ཨ་ལཱ་ཧའི་བཀའ་ཐོས་ཐུབ། (དེར་བརྟེན།) དེ་ནི་དོན་དངོས་སུ་ཁོང་ཚོ་ཤེས་ཀྱི་མེད་པའི་མི་རིགས་ཤིག་ཡིན་པས་རེད།
۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُوْنَ لِيَنْفِرُوْا كَاۤفَّةًۗ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَاۤىِٕفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوْا فِى الدِّيْنِ وَلِيُنْذِرُوْا قَوْمَهُمْ اِذَا رَجَعُوْٓا اِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُوْنَ ࣖ
wa mā kānal-mu'minūna liyanfirū kāffah(tan), falau lā nafara min kulli firqatim minhum ṭā'ifatul liyatafaqqahū fid-dīni wa liyunżirū qaumahum iżā raja‘ū ilaihim la‘allahum yaḥżarūn(a).
དད་ལྡན་པ་ཚང་མ་དམག་འཁྲུག་གི་ས་ཆར་འགྲོ་རྒྱུ་དེ་འོས་འཚམ་མིན། ཅིའི་ཕྱིར་ཁོ་ཚོའི་སྡེ་ཚན་རེ་རེའི་ཁ་ཤས་ཆོས་ལུགས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་གཏིང་ཟབ་ཏུ་གཏོང་བར་འགྲོ་གི་མེད་པ་དང་ཕྱིར་ལོག་སྐབས་ཁོ་ཚོའི་མི་དམངས་ལ་ཉེན་བརྡ་གཏོང་བར་འགྲོ་གི་མེད་པས་ཁོ་ཚོས་རང་ཉིད་སྲུང་སྐྱོབ་བྱེད་ཐུབ།
قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ
qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).
མོ་ཤེས་ “ཁྱོད་ཚོའི་སྐོར་ལ་བྱུང་སྐབས་བདེན་པ་ལ་འདི་ནི་མཐུ་རྩལ་ཡིན་ནམ།” མཚོན་ཆ་མཁན་ཚོས་རྒྱལ་ཁ་མ་ཐོབ་ནའང་།"
وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ
wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).
གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཚོས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་ན། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཚོ་ཁ་ཆེ་བ་ཡིན་ན། ཁོང་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་དགོས།
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).
གལ་ཏེ་ང་ལ་ངའི་གཙོ་བོ་ནས་བདེན་དཔང་གསལ་པོ་ཡོད་ན། ང་ལ་ཁོང་གིས་སྙིང་རྗེ་གནང་བ་ཡིན་ན། ཁྱེད་ཚོར་(ཐུགས་རྗེ་དེ་)མགོ་སྐོར་བཏང་བའི་སྐབས་སུ་ཁྱེད་ཚོས་གང་འདྲ་བསམ་གྱི་ཡོད་དམ། ཁྱེད་ཚོ་དགའ་པོ་མེད་ཀྱང་། ང་ཚོས་ཁྱེད་ཚོར་དེ་ངོས་ལེན་བྱེད་པར་བཙན་ཤེད་ཀྱིས་བྱེད་ཀྱི་རེད་དམ།
وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ
wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).
ངའི་མི་མང་ལགས། ངས་ཁྱེད་ལ་ངའི་ཁ་པར་ལ་རྒྱུ་ནོར་(བརྗེ་ལེན་དུ་)ཞུ་གི་མེད། ངའི་བྱ་དགའ་དེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ནས་ཡོང་བ་དང་། ངས་ཡིད་ཆེས་བྱེད་མཁན་ཞིག་ནམ་ཡང་ཕྱིར་ཕུད་མི་བྱེད། དོན་དངོས་ཐོག་ཁོང་ཚོས་རང་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་ཐུག་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། དེའི་ཚབ་ཏུ་ངས་ཁྱོད་ཚོ་མི་རིགས་གླེན་པ་ཞིག་ཏུ་བརྩི་བཞིན་ཡོད།
وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ
wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).
ངའི་མི་མང་ལགས། གལ་ཏེ་ངས་ཁོང་ཚོ་བསྐྲད་ན་ཨ་ལཱ་ཧའི་(ཉེས་ཆད)ལས་སུས་ང་ལ་རོགས་པ་བྱེད་ཀྱི་རེད་དམ། སློབ་ཚན་མི་ལེན་པ་ཡིན་ནམ།
وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).
ངས་ཁྱེད་ལ་ཨ་ལཱ་ཧ་ནས་འཚོ་བཅུད་དང་རྒྱུ་ནོར་མང་པོ་ཡོད་ཅེས་བཤད་མེད། ངས་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ཤེས་ཀྱི་མེད། ངས་དངོས་གནས་ང་ལྷ་མོ་ཡིན་ཞེས་བཤད་མེད། ངས་ཁྱོད་ཀྱི་མིག་གིས་མཐོང་ཆུང་བྱེད་པའི་མི་རྣམས་ལ་"ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ཚོར་ཡག་པོ་སྤྲོད་ཀྱི་མ་རེད།
وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ
wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).
གལ་ཏེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་ལམ་ནོར་ལ་འཁྲིད་འདོད་ཡོད་ན། ངས་ཁྱེད་ལ་བསླབ་བྱ་སྤྲོད་འདོད་ཡོད་ན་ཡང་ངའི་བསླབ་བྱ་དེ་ཁྱེད་ལ་ཕན་ཐོགས་མེད། ཁོང་ནི་ཁྱོད་ཚོའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཚོ་ཁོང་གི་དྲུང་དུ་ཕྱིར་ལོག་པར་འགྱུར།”
وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).
དེ་བཞིན་ཨད་ཀྱི་མི་མང་ལ་(ང་ཚོས་བཏང་བ་)ཁོང་ཚོའི་སྤུན་མཆེད་ཧུད་ལ། ཁོང་གིས་བརྗོད་དོན། "ཨོ་ངའི་མི་རིགས་ལགས། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས། ཁྱེད་ཚོའི་ཆེད་དུ་ཁོང་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་མེད།
وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ
wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).
དེ་ནས་(ཧུད་ཀྱིས་) "ཨོ་ངའི་མི་དམངས། ཁྱེད་རང་གི་གཙོ་བོ་ལ་དགོངས་ཡང་ཞུས་ནས་ཁོང་ལ་འགྱོད་པ་སྐྱེད་རོགས། ངེས་པར་དུ་ཁོང་གིས་ཆར་པ་ཧ་ཅང་ཆེན་པོ་གཏོང་བ་དང་། ཁོང་གིས་ཁྱེད་ཀྱི་སྟོབས་ཤུགས་ལ་སྟོབས་ཤུགས་སྤྲོད་རྒྱུ་དང་། སྡིག་ཅན་དུ་མ་འགྱུར་རོགས།"
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
གལ་ཏེ་ང་ལ་ངའི་གཙོ་བོའི་དཔང་རྟགས་གསལ་པོ་ཡོད་ན། ང་ལ་ཁོང་གིས་བཀྲ་ཤིས་བདེ་ལེགས་གནང་ཡོད་ན། ངས་ཁོང་གི་བཀའ་ལ་འགལ་འཛོལ་བྱེད་རྒྱུ་དེ་འོས་འཚམ་ཡིན་ནམ། ངས་ཁོང་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱས་པ་དང་ཁོང་ལ་ཕྱིར་ལོག་བྱེད་ཀྱི་ཡོད།
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
ངའི་མི་མང་ལགས། ང་དང་ཁྱེད་ཀྱི་བར་གྱི་འཁྲུག་རྩོད་ཀྱིས་ཁྱེད་ལ་སྡིག་པ་མ་བཟོ་བར་བྱོས་ཤིག དེ་ལྟར་ཁྱེད་ལ་ལུཊ་ཀྱི་མི་རིགས་ཁྱེད་དང་ཐག་རིང་པོ་མེད་པའི་སྐབས་སུ་ནོ་ཨའི་མི་རིགས་དང་།
قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).
མུ་ཧ་མཱད་(Muhammad)ལ་"འདི་ནི་ངའི་ལམ་ཡིན། ང་དང་ངའི་རྗེས་སུ་འབྲང་མཁན་ཚོས་(ཁྱེད་ཚོ་)ཨ་ལཱ་ལ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གདན་འདྲེན་ཞུ་གི་ཡོད།
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ ەۙ وَذَكِّرْهُمْ بِاَيّٰىمِ اللّٰهِ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ
wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā an akhrij qaumaka minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa żakkirhum bi'ayyāmillāh(i), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).
ང་ཚོས་མོ་ཤེ་ལ་ང་ཚོའི་རྟགས་མཚན་(སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་)དང་མཉམ་དུ་བཏང་བ་དང་། (ང་ཚོས་ཁོང་ལ་བཀའ་བཏང་བ་ལྟར་ན།) "ཁྱེད་ཀྱི་མི་རིགས་མུན་ནག་ནས་འོད་འཚེར་བའི་ནང་དུ་འཁྱེར་ནས་ཨ་ལཱ་ཧའི་ཉིན་མོ་དྲན་སྐུལ་བྱེད་དགོས།" དོན་དངོས་ཐོག དེའི་ནང་དུ་བཟོད་སྒོམ་དང་བཀའ་དྲིན་ཆེ་བའི་མི་ཚང་མར་(ཨ་ལཱ་ཧའི་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་)རྟགས་ཡོད།
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰىكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗوَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ
wa iż qāla mūsā liqaumihiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż anjākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi wa yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
དེ་ནས་(དྲན་དགོས།) མོ་སཱེས་ཁོང་གི་མི་དམངས་ལ་ "ཨ་ལཱ་ཧྥ་ཡིས་ཁྱེད་ཚོ་ཕ་རོན་གྱི་རྗེས་འབྲངས་པ་ལས་སྐྱོབ་པའི་སྐབས་ཁྱེད་ཚོའི་ཐོག་ལ་ཐུགས་རྗེ་གནང་བ་དྲན་དགོས། ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་ཚོར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མནར་གཅོད་བཏང་བ་དང་།
۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِى اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَدْعُوْكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ قَالُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا ۗ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَصُدُّوْنَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا فَأْتُوْنَا بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
qālat rusuluhum afillāhi syakkun fāṭiris-samāwāti wal-arḍ(i), yad‘ūkum liyagfira lakum min żunūbikum wa yu'akhkhirakum ilā ajalim musammā(n), qālū in antum illā basyarum miṡlunā, turīdūna an taṣuddūnā ‘ammā kāna ya‘budu ābā'unā fa'tūnā bisulṭānim mubīn(in).
ཁོང་ཚོའི་སྐུ་ཚབ་ཚོས་ "གནམ་ས་དང་ས་གཞི་བཟོ་མཁན་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་དམ། ཁོང་གིས་ཁྱེད་ལ་(ཡིད་ཆེས་བྱེད་པར་)འབོད་སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། ཁྱེད་རང་ཚོ་ང་ཚོ་ལྟར་མི་གཅིག་པུ་རེད། ཁྱེད་རང་ཚོས་ང་ཚོའི་ཕ་མེས་ཚོས་ཕྱག་འཚལ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་(ཕྱག་འཚལ་བ)བཀག་འགོག་བྱེད་འདོད་ཡོད་སྟབས་ང་ཚོར་བདེན་དཔང་གསལ་པོ་འཁྱེར་ཤོག"ཅེས་བཤད།
فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
faṣda‘ bimā tu'maru wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
དེར་བརྟེན་(མུ་ཧ་མཱད་)ལ་བཀའ་གནང་བ་ཚང་མ་གསལ་པོར་བརྒྱུད་སྤྲོད་བྱེད་དགོས།
اُدْعُ اِلٰى سَبِيْلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
ud‘u ilā sabīli rabbika bil-ḥikmati wal-mau‘iẓatil-ḥasanati wa jādilhum bil-latī hiya aḥsan(u), inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlihī wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
ཤེས་རབ་དང་བསླབ་བྱ་ཡག་པོ་སྤྱད་དེ་(མི་རྣམས་)ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ལམ་ལ་འབོད་ནས་ཁོང་ཚོ་དང་མཉམ་དུ་ལམ་བཟང་པོའི་ཐོག་ནས་རྩོད་པ་རྒྱོབ། ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཁོང་གིས་སུ་ཞིག་ཁོང་གི་ལམ་ནས་ལོག་པར་ཤེས་པ་དང་། སུ་ལ་ལམ་སྟོན་བྱེད་པ་དེ་ཁོང་གིས་ཡག་པོ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད།
قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ
qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).
ལམ་སྟོན་ཐད་ཀར་ཞིག་ཏུ་ཁོང་གི་ངོས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེས་ཆད་ཕོག་རྒྱུའི་ཉེན་བརྡ་གཏོང་བ་དང་།
سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ
sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).
དེ་ནས་(མི་འགའ་ཤས་ཀྱིས་) "(ཁོང་ཚོའི་གྲངས་ཀ་)གསུམ་(མི) བཞི་པ་དེ་ཁྱི་ཡིན།" དེ་བཞིན་(གཞན་ཞིག་གིས་) "(ཁོང་ཚོའི་གྲངས་ཀ་) བདུན་ཡིན། (མི་) བརྒྱད་པ་དེ་ཁྱི་ཡིན།" ངའི་གཙོ་བོས་ཁོང་ཚོའི་གྲངས་ཀ་ཡག་ཤོས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། མི་འགའ་ཤས་མ་གཏོགས་ཁོང་ཚོའི་གྲངས་ཀ་སུས་ཀྱང་ཤེས་ཀྱི་མེད། དེ་བས་ཁྱེད་ཚོས་(མུ་ཧ་མཱད་)ཕྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩོད་པ་མ་གཏོགས་ཁོང་ཚོའི་སྐོར་ལ་རྩོད་པ་མ་བྱེད་ཅིག ཁོང་ཚོའི་(གཞོན་སྐྱེས་ཚོ)སྐོར་ལ་སུ་ལ་ཡང་མ་དྲིས།
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
ཁྱེད་རང་ཚོས་(མུ་ཧ་མཱད་) ཞོགས་པ་དང་དགོང་མོ་ཁོང་ཚོའི་གཙོ་བོ་ལ་འབོད་སྐུལ་བྱེད་མཁན་ཚོར་བཟོད་སྒོམ་བྱེད་དགོས། ཁྱེད་ཀྱི་མིག་དེ་ཁོང་ཚོ་ལས་མ་ཕྱོགས་པར་བྱེད། རྒྱུ་མཚན་ནི་ཁོང་ཚོས་འཇིག་རྟེན་གྱི་མི་ཚེའི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་རེ་བ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། ང་ཚོའི་སེམས་ལ་ང་ཚོ་དྲན་པར་སྣང་མེད་བྱས་པའི་མི་དེ་ཚོའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་བར་ཁོང་ཚོའི་འདོད་པ་དང་གནས་སྟངས་ཀྱིས་ཚད་གཞི་བརྒལ་ཟིན་པའི་མི་དེ་ཚོའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་།