وَهُوَ الَّذِيْ سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوْا مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَاۚ وَتَرَى الْفُلْكَ مَوَاخِرَ فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa huwal-lażī sakhkharal-baḥra lita'kulū minhu laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijū minhu ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka mawākhira fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបានធ្វើឱ្យសមុទ្រ (ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកអ្នក) ដើម្បីឱ្យពួកអ្នកអាចបរិភោគសាច់ស្រស់ៗពីវា ហើយពួកអ្នកអាចទាញយកគ្រឿងអលង្ការដែលពួកអ្នកអាចពាក់បាន។ ពួកអ្នកក៏នឹងឃើញកប៉ាល់ដែលកំពុងធ្វើដំណើរនៅក្នុងនោះ ហើយដើម្បីពួកអ្នកអាចស្វែងរកការប្រោសប្រណីរបស់ទ្រង់ និងដើម្បីពួកអ្នកអាចដឹងគុណ។
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
ដូច្នេះ នៅពេលដែលពួកគេបានទៅដល់ចំណុចប្រសព្វនៃសមុទ្រទាំងពីរ ពួកគេភ្លេចត្រី ហើយវាបានលោតចុះទៅក្នុងសមុទ្រ។
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
គាត់ (អ្នកបម្រើរបស់គាត់) បានឆ្លើយថា "តើអ្នកដឹងទេថា នៅពេលដែលយើងកំពុងស្វែងរកកន្លែងជ្រកកោននៅលើថ្មនោះ ខ្ញុំភ្លេច (ប្រាប់អ្នកអំពី) ត្រីនោះ ហើយគ្មានអ្វីធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចចងចាំវាទេ លើកលែងតែសាតាំង ហើយត្រីនោះបានធ្វើដំណើរទៅកាន់សមុទ្រតាមរបៀបចម្លែកមួយ"។