وَاَوْحٰى رَبُّكَ اِلَى النَّحْلِ اَنِ اتَّخِذِيْ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوْتًا وَّمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُوْنَۙ
wa auḥā rabbuka ilan-naḥli anittakhiżī minal-jibāli buyūtaw wa minasy-syajari wa mimmā ya‘risyūn(a).
ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོས་སྦྲང་མ་རྣམས་ལ་རི་བོ་དང་ཤིང་སྡོང་དང་མིས་བཟོས་པའི་ས་ཆར་བྱ་ཚང་བཟོས།
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَنْ يَّخْلُقُوْا ذُبَابًا وَّلَوِ اجْتَمَعُوْا لَهٗ ۗوَاِنْ يَّسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْـًٔا لَّا يَسْتَنْقِذُوْهُ مِنْهُۗ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوْبُ
yā ayyuhan-nāsu ḍuriba maṡalum fastami‘ū lah(ū), innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi lay yakhluqū żubābaw wa lawijtama‘ū lah(ū), wa iy yaslubhumuż-żubābu syai'al lā yastanqiżūhu minh(u), ḍa‘ufaṭ-ṭālibu wal-maṭlūb(u).
ཀྱེ་མིའི་རིགས། དཔེ་མཚོན་ཞིག་བསྐྲུན་ཡོད། དེར་བརྟེན་ཉོན་དང་། དོན་དངོས་ཐོག ཁྱེད་ཀྱིས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་གཞན་པའི་འབོད་སྐུལ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཚང་མས་བྱི་ལ་གཅིག་ཀྱང་བཟོ་མི་ཐུབ། གལ་ཏེ་ཁོང་ཚོ་མཉམ་འབྲེལ་བྱས་ནས་བཟོ་ཐུབ་ནའང་། གལ་ཏེ་ཕྱེ་མ་ལེབ་དེས་ཁོང་ཚོའི་ལག་ནས་ཅ་ལག་ཅིག་བླངས་ན་ཁོང་ཚོས་ཕྱེ་མ་ལེབ་དེ་ལས་ཕྱིར་ལེན་མི་ཐུབ། ཕྱག་འཚལ་མཁན་དང་ཕྱག་འཚལ་མཁན་གཉིས་འདྲ་མཉམ་ངང་ཞན་པ་དང༌།
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
དེར་བརྟེན་ང་ཚོས་ཁོང་ལ་(སུ་ལེ་མན་)འཆི་བ་བཀོད་སྒྲིག་བྱས་པའི་སྐབས་ཁོང་གི་ལྕགས་ཐག་ཟ་མཁན་གྱི་འབུ་སྲིན་མ་གཏོགས་ཁོང་ཚོར་ཁོང་གི་འཆི་བ་སྟོན་མཁན་གང་ཡང་མེད། དེ་བས་ཁོ་རང་འཛག་སྐབས། གལ་ཏེ་ཁོང་ཚོས་མཐོང་མི་ཐུབ་པའི་དངོས་པོ་ཤེས་ན་ཁོང་ཚོ་དམའ་འབེབས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནང་དུ་གནས་མི་ཐུབ་པ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད།