يَمْحُوا اللّٰهُ مَا يَشَاۤءُ وَيُثْبِتُ ۚوَعِنْدَهٗٓ اُمُّ الْكِتٰبِ
yamḥullāhu mā yasyā'u wa yuṡbit(u), wa ‘indahū ummul-kitāb(i).
Allah chuan a duhzawng chu a paih chhuak a, a ruat bawk. Tin, A bulah chuan Ummul-Kitab (Lauh Mahfuzh) a awm bawk.
وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا
wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).
Tin, ram (a chengte thu awih lo) a awm lo, Thawhlehna Ni hmaa kan tihchhiat emaw, (a chengte) hremna na tak tak hmanga kan hrem emaw loh chuan. Hei hi Lehkhabu (Lauh Mahfuzh)-ah ziah a ni tawh.
قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ
qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.
Ani (Mosia) chuan, “Chu hriatna chu ka Lalpa hnenah a awm a, Lehkhabu pakhatah (Lauh Mahfuzh), ka Lalpa chuan a tisual lo vang a, a theihnghilh lo vang;
فِيْ لَوْحٍ مَّحْفُوْظٍ ࣖ
fī lauḥim maḥfūẓ(in).
chu chu vengtu (hmun) (Lauh Mahfuzh)-ah (a dah) a ni.