۞ فَلَمَّآ اَحَسَّ عِيْسٰى مِنْهُمُ الْكُفْرَ قَالَ مَنْ اَنْصَارِيْٓ اِلَى اللّٰهِ ۗ قَالَ الْحَوَارِيُّوْنَ نَحْنُ اَنْصَارُ اللّٰهِ ۚ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ ۚ وَاشْهَدْ بِاَنَّا مُسْلِمُوْنَ
falammā aḥassa ‘īsā minhumul-kufra qāla man anṣārī ilallāh(i), qālal-ḥawāriyyūna naḥnu anṣārullāh(i), āmannā billāh(i), wasyhad bi'annā muslimūn(a).
അങ്ങനെ ഈസായ്ക്ക് അവരുടെ (ഇസ്രായേൽ മക്കളുടെ) അനുസരണക്കേട് തോന്നിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു: "അല്ലാഹുവിന്റെ മതം സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് ആരുണ്ട് സഹായി?" ഹവാരിയ്യുകൾ (വിശ്വസ്ത സുഹൃത്തുക്കൾ) മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ അല്ലാഹുവിന്റെ സഹായികളാണ്. ഞങ്ങൾ അല്ലാഹുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, ഞങ്ങൾ മുസ്ലീങ്ങളാണെന്ന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു."
رَبَّنَآ اٰمَنَّا بِمَآ اَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُوْلَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ
rabbanā āmannā bimā anzalta wattaba‘nar-rasūla faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).
ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, നീ അവതരിപ്പിച്ചതിൽ ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുകയും, റസൂലിനെ ഞങ്ങൾ പിന്തുടരുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഞങ്ങളെ നീ ഉൾപ്പെടുത്തേണമേ.
اِنَّ اَوْلَى النَّاسِ بِاِبْرٰهِيْمَ لَلَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ وَهٰذَا النَّبِيُّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۗ وَاللّٰهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِيْنَ
inna aulan-nāsi bi'ibrāhīma lal-lażīnattaba‘ūhu wa hāżan-nabiyyu wal-lażīna āmanū, wallāhu waliyyul-mu'minīn(a).
ഇബ്രാഹീമിനോട് ഏറ്റവും അടുത്ത ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നവരും, ഈ പ്രവാചകനും (മുഹമ്മദ് നബി) വിശ്വസിച്ചവരുമാണ്. അല്ലാഹു വിശ്വസിച്ചവരുടെ രക്ഷാധികാരിയാകുന്നു.
وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ
wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).
എത്രയെത്ര പ്രവാചകന്മാർ തങ്ങളുടെ സദ്‌വൃത്തരായ അനുയായികളുടെ ഒരു സംഘത്തോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗത്തിൽ അവർക്ക് നേരിട്ട ദുരന്തങ്ങൾ അവരെ തളർത്തിയില്ല, അവർ തളർന്നില്ല, (ശത്രുവിന്) കീഴടങ്ങിയില്ല. അല്ലാഹു ക്ഷമാശീലരെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ പ്രീതി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും അവനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെ നീ ആട്ടിയകറ്റരുത്. അവരുടെ കർമ്മങ്ങൾക്ക് നീ ഒരു തരി പോലും ഉത്തരവാദിയല്ല. നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾക്ക് അവർ ഒരു തരി പോലും ഉത്തരവാദിയല്ല. അതിനാൽ നീ അവരെ പുറത്താക്കാൻ അവകാശപ്പെട്ടവനാകുന്നു. അങ്ങനെ നീ അക്രമികളിൽ പെട്ടവനായിത്തീരും.
فَمَآ اٰمَنَ لِمُوْسٰىٓ اِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّنْ قَوْمِهٖ عَلٰى خَوْفٍ مِّنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهِمْ اَنْ يَّفْتِنَهُمْ ۗوَاِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِى الْاَرْضِۚ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الْمُسْرِفِيْنَ
famā āmana limūsā illā żurriyyatum min qaumihī ‘alā khaufim min fir‘auna wa mala'ihim ay yaftinahum, wa inna fir‘auna la‘ālin fil-arḍ(i), wa innahū laminal-musrifīn(a).
അപ്പോൾ മൂസായെ തന്റെ ജനതയുടെ പിൻഗാമികൾ ഒഴികെ മറ്റാരും വിശ്വസിച്ചില്ല. ഫിർഔനും അവന്റെ നേതാക്കളും (ജനങ്ങൾ) തങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുമെന്ന് അവർ ഭയപ്പെട്ടു. തീർച്ചയായും ഫിർഔൻ ഭൂമിയിൽ അതിക്രമം പ്രവർത്തിച്ചു. തീർച്ചയായും അവൻ അതിക്രമികളിൽ പെട്ടവനായിരുന്നു.
فَقَالُوْا عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَا ۚرَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fa qālū ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
അപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു: അല്ലാഹുവിൻറെ മേൽ ഞങ്ങൾ ഭരമേൽപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, അക്രമികളായ ഒരു ജനതയുടെ പേരിൽ ഞങ്ങളെ നീ കുറ്റപ്പെടുത്തരുതേ.
وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰى ۗوَاِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ اِلٰى حِمْلِهَا لَا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۗ اِنَّمَا تُنْذِرُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ ۗوَمَنْ تَزَكّٰى فَاِنَّمَا يَتَزَكّٰى لِنَفْسِهٖ ۗوَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa in tad‘u muṡqalatun ilā ḥimlihā lā yuḥmal minhu syai'uw wa lau kāna żā qurbā, innamā tunżirul-lażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), wa man tazakkā fa innamā yatazakkā linafsih(ī), wa ilallāhil-maṣīr(u).
പാപിയായ ഒരു വ്യക്തി മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ വഹിക്കുകയില്ല. പാപഭാരം പേറുന്ന ഒരാൾ തന്റെ പാപഭാരം ചുമക്കാൻ (മറ്റൊരാളെ) വിളിച്ചാൽ, അത് ഒട്ടും വഹിക്കപ്പെടുകയില്ല, (അയാൾ വിളിക്കുന്നവർ) അവന്റെ ബന്ധുക്കളാണെങ്കിൽ പോലും. തീർച്ചയായും, തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിനെ (ശിക്ഷയെ) ഭയപ്പെടുന്നവർക്കും, നമസ്കാരം മുറപോലെ നിർവഹിക്കുന്നവർക്കും മാത്രമേ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാൻ കഴിയൂ. വല്ലവനും സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന പക്ഷം, തീർച്ചയായും അവൻ തന്റെ സ്വന്തം നന്മയ്ക്കായി സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അല്ലാഹുവിങ്കലേക്കാണ് മടക്കം.
ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
പിന്നീട് അവരുടെ കാൽപ്പാടുകൾ പിന്തുടരാൻ നമ്മുടെ ദൂതന്മാരെ നാം അയച്ചു. മർയമിന്റെ മകൻ ഈസായെയും നാം പിൻപറ്റി. അദ്ദേഹത്തിന് നാം ഇൻജീൽ നൽകുകയും, അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സൗമ്യതയും കാരുണ്യവും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതി തേടാൻ നാം അവരെ നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, അവർ അത് ശരിയായി പാലിച്ചില്ല. അങ്ങനെ അവരിൽ നിന്ന് വിശ്വസിച്ചവർക്ക് നാം അവരുടെ പ്രതിഫലം നൽകി. അവരിൽ പലരും ദുഷ്ടന്മാരായിരുന്നു.
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
"തീർച്ചയായും, ഇബ്രാഹീമിലും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുള്ളവരിലും നിങ്ങൾക്ക് ഉത്തമമായ ഒരു മാതൃകയുണ്ട്. അവർ തന്റെ ജനതയോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ സന്ദർഭം: "തീർച്ചയായും, നിങ്ങളിൽ നിന്നും അല്ലാഹുവിന് പുറമെ നിങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നവയിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ വേർപിരിഞ്ഞവരാണ്. നിങ്ങളുടെ (അവിശ്വാസത്തെ) ഞങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവിൽ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നത് വരെ എന്നേക്കും ഞങ്ങൾക്കും നിങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ശത്രുതയും വിദ്വേഷവും നിലനിൽക്കുന്നു." ഇബ്രാഹീം തന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞതൊഴിച്ചാൽ: "തീർച്ചയായും, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പാപമോചനം തേടാം. എന്നാൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ ശിക്ഷയെ (നിങ്ങൾക്കെതിരെ) തടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല." (ഇബ്രാഹീം പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങളുടെ നാഥാ, നിന്നിൽ മാത്രം ഞങ്ങൾ ഭരമേൽപിക്കുന്നു. നിന്നിൽ മാത്രം ഞങ്ങൾ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നു. നിന്നിലേക്ക് മാത്രം ഞങ്ങൾ മടങ്ങുന്നു.