لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَا ۗ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَآ اِنْ نَّسِيْنَآ اَوْ اَخْطَأْنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَآ اِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهٗ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهٖۚ وَاعْفُ عَنَّاۗ وَاغْفِرْ لَنَاۗ وَارْحَمْنَا ۗ اَنْتَ مَوْلٰىنَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ
lā yukallifullāhu nafsan illā wus‘ahā, lahā mā kasabat wa ‘alaihā maktasabat, rabbanā lā tu'ākhiżnā in nasīnā au akhṭa'nā, rabbanā wa lā taḥmil ‘alainā iṣran kamā ḥamaltahū ‘alal-lażīna min qablinā, rabbanā wa lā tuḥammilnā mā lā ṭāqata lanā bih(ī), wa‘fu ‘annā, wagfir lanā, warḥamnā, anta maulānā fanṣurnā ‘alal qaumil-kāfirīn(a).
Аллоҳ ба касе ҷуз ба андозаи қобилияти ӯ муҷозот намекунад. Ӯ аз (неъмати) худаш (ҷазо) мегирад ва аз (бадии) худаш (азоб) мегирад. (Онҳо дуъо карданд): «Эй Парвардигори мо, агар фаромӯш кунем ё хато кунем, моро азоб накун. Эй Парвардигори мо, бори гаронеро бар мо маандоз, чунон ки бар дӯши пешиниёнамон бор кардаӣ. Эй Парвардигори мо, ба мо он чиро, ки тоқати онро надорем, надиҳ. Моро бубахш, моро бубахш ва бар мо раҳм кун. Ту нигаҳбони мо ҳастӣ, пас моро бо кофирон рӯ ба рӯ кун».