فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

Nítorí náà, kí ló dé tí kò sí (olùgbé) ìlú kan tí ó gbàgbọ́, tí ìgbàgbọ́ rẹ̀ sì jẹ́ àǹfààní fún un yàtọ̀ sí àwọn ará Jónà? Nígbà tí wọ́n (àwọn ará Yúnù) gbàgbọ́, A mú ìyà ìrẹ̀wẹ̀sì ayé kúrò lórí wọn, A sì fún wọn ní ìgbádùn fún ìgbà díẹ̀.