فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

نېمىشقا يۇنۇس قەۋمىدىن باشقا ئىمان ئېيتىپ، ئىمانى ئۆزىگە پايدىلىق بولغان بىر يۇرت ئاھالىسى يوق؟ ئۇلار (يۇنۇس قەۋمى) ئىمان ئېيتقاندىن كېيىن، بىز ئۇلاردىن دۇنيا ھاياتىنىڭ خار قىلغۇچى ئازابىنى كۆتۈرۈۋەتتۇق ۋە ئۇلارغا بەلگىلىك مۇددەتكىچە ھۇزۇر ئاتا قىلدۇق.