فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

Jo’kan ut, k’a’ut naq maajun (wankeb’ sa’) junaq tenamit li napaab’an, ut lix paab’aal wan rusilal choq’ re jalan chik chiru lix tenamit laj Jonas? Naq eb’ a’an (lix tenamit laj Yunus) ke’paab’an, xqa’isi chiruheb’ li rahilal re li ruchich’och’il yu’am li naxkub’si xloq’al, ut xqak’e xsahileb’ xch’ool chiru jun hoonal.