اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاِذَا كَانُوْا مَعَهٗ عَلٰٓى اَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوْا حَتّٰى يَسْتَأْذِنُوْهُۗ اِنَّ الَّذِيْنَ يَسْتَأْذِنُوْنَكَ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ فَاِذَا اسْتَأْذَنُوْكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِّمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
innamal-mu'minūnal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī wa iżā kānū ma‘ahū ‘alā amrin jāmi‘il lam yażhabū ḥattā yasta'żinūh(u), innal-lażīna yasta'żinūnaka ulā'ikal-lażīna yu'minūna billāhi wa rasūlih(ī), fa iżasta'żanūka liba‘ḍi sya'nihim fa'żal liman syi'ta minhum wastagfir lahumullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
(कथित) मुसलमान सिर्फ ओह गै होंदे न जेह्ड़े अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह (मुहम्मद) उप्पर विश्वास करदे न, ते जदूं ओह् उंदे कन्नै (मुहम्मद) कन्नै इक आम मामले च इकट्ठे होंदे न तां ओह् उंदी अनुमति मंगने कोला पैह्ले (अल्लाह दे रसूलुल्लाह) गी नेईं छड्डदे। सचमुच, जो तुहाडे (मुहम्मद) तों इजाज़ मंगदे ने, ओह ओह लोग हन जो (सच्चे) अल्लाह ते उहदे रसूले ते विश्वास करदे हन। इस करिए जेकर ओह तुंदे कोला कुसै जरूरत दे कारण इजाजत मंगदे न तां उंदे च जिसगी तुस चांदे ओ उसी अनुमति देओ ते उंदे आस्तै अल्लाह कोला माफी मंगो। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।