وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).
Og (munið) þegar Við sögðum: „Gangið inn í þetta land (Baitulmaqdis) og njótið þess ljúffengs (af ýmsum matvælum) sem þar eru, eins og ykkur þóknast. Gangið inn í hlið þess með því að beygja ykkur og segið: „Frelsið okkur (frá syndum okkar),“ Við munum vissulega fyrirgefa mistök ykkar. Og Við munum auka (gjöf) þeirra sem gjöra gott.“
اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ
alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).
Sáuð þið ekki leiðtoga Ísraelsmanna eftir dauða Móse, þegar þeir sögðu við einn spámanns síns: „Skipið okkur konung, og við munum berjast fyrir málstað Allahs?“ Spámaður þeirra sagði: „Ef ykkur er fyrirskipað að berjast, þá berjist þið þá ekki?“ Þeir sögðu: „Hvers vegna ættum við ekki að berjast fyrir málstað Allahs, þegar við höfum verið rekin úr heimilum okkar og aðskilin frá börnum okkar?“ En þegar þeim var fyrirskipað að berjast, sneru þeir sér undan, nema fáeinir þeirra. Og Allah er alvitur um ranglætin.
يٰقَوْمِ ادْخُلُوا الْاَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِيْ كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوْا خٰسِرِيْنَ
yā qaumidkhulul-arḍal-muqaddasatal-latī kataballāhu lakum wa lā tartaddū ‘alā adbārikum fa tanqalibū khāsirīn(a).
Ó, fólk mitt! Gangið inn í hið heilaga land (Palestínu) sem Allah hefur úthlutað ykkur og snúið ekki við (af ótta við óvininn), ella munuð þið tapa.
قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).
Tveir menn meðal þeirra sem voru guðhræddir, sem höfðu notið velþóknunar frá Allah, sögðu: „Ráðið á þá um hliðið (landsins). Ef þið komið inn í það munuð þið örugglega sigra. Og treystið aðeins á Allah, ef þið eruð trúaðir.“
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
Þeir sögðu: „Ó, Músa! Við munum aldrei fara inn í það svo lengi sem þeir eru enn í því, svo farið með Drottni ykkar og berjist við ykkur bæði. Við skulum bara vera hér (og bíða).“
وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).
Og (munið) þegar þeim (Ísraelsbörnum) var sagt: „Búið í þessu landi (Baitulmaqdis) og etið af (uppskeru þess) hvar sem þið viljið.“ Og segið: „Frelsið okkur frá syndum okkar og gangið inn um hliðið með því að beygja ykkur, og við munum fyrirgefa mistök ykkar.“ Síðar munum við auka (umbun) þeirra sem gjöra gott.