۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
En dit is nie gepas vir 'n mens dat Allah met hom spreek nie, behalwe deur middel van openbaring of van agter 'n sluier of deur 'n boodskapper (engel) te stuur en dan aan hom met Sy toestemming te openbaar wat Hy wil. Waarlik, Hy is die Allerhoogste, die Wyse.
اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰىۙ
in huwa illā waḥyuy yūḥā.
Niks anders as (die Koran) is 'n openbaring wat (aan hom) geopenbaar is nie,
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰىۚ
fa kāna qāba qausaini au adnā.
sodat die afstand (ongeveer) twee boë of nader (weer) is.