بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).
Í nafni Allahs, hins náðugasta, hins miskunnsamasta.
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
al-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Lof sé Allah, Drottinn allra heima,
قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا
qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).
Hún (Maryam) sagði: „Sannarlega leita ég hælis hjá Guði, hinum miskunnsama, gagnvart þér, ef þú ert guðrækin manneskja.“
اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا
innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).
Vissulega mun (Allah) hinn miskunnsami innræta samúð (í hjörtum þeirra) þeim sem trúa og gjöra góðverk.
اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى
ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.
(þ.e.) hinn náðugasti, sem dvelur yfir hásætinu.
يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا
yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).
Þann dag fylgdu þeir (kalli) þess sem kallaði (engilinn) án þess að snúa sér við (hrekja); og allar raddir lúta fyrir miskunnsama Guði, svo að allt sem þið heyrið eru hvísl.
قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ
qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).
Hann (Múhameð) sagði: „Ó, Drottinn minn, gefðu sanngjarna dóma. Og Drottinn okkar er miskunnsamasti, frá honum biðjum við um hjálp við allt sem þú segir.“
قُلْ هُوَ الرَّحْمٰنُ اٰمَنَّا بِهٖ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
qul huwar-raḥmānu āmannā bihī wa ‘alaihi tawakkalnā, fasata‘lamūna man huwa fī ḍalālim mubīn(in).
Segðu: „Hann er hinn miskunnsamasti, við trúum á hann og við treystum honum. Þá einn daginn munuð þið vita hver fer greinilega á villigötur.“