لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِنْ طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ مَا لَمْ تَمَسُّوْهُنَّ اَوْ تَفْرِضُوْا لَهُنَّ فَرِيْضَةً ۖ وَّمَتِّعُوْهُنَّ عَلَى الْمُوْسِعِ قَدَرُهٗ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهٗ ۚ مَتَاعًا ۢبِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ
lā junāḥa ‘alaikum in ṭallaqtumun-nisā'a mā lam tamassūhunna au tafriḍū lahunna farīḍah(tan), wa matti‘ūhunna ‘alal-mūsi‘i qadaruhū wa ‘alal-muqtiri qadaruhū matā‘am bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muḥsinīn(a).
E leai se agasala ia te outou pe afai tou te tete’a ma a outou avā e te le’i pa’i i ai pe fa’atulaga a latou meaalofa. Ma ia avatu ia i latou le mut’ah, mo i latou e mafai ona gafatia e tusa ai ma o latou gafatia ma i latou e le mafai ona gafatia e tusa ai ma o latou gafatia, ia avatu ia i latou i se auala talafeagai, o se tiute lea mo i latou e faia mea lelei.
وَاِنْ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيْضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ اِلَّآ اَنْ يَّعْفُوْنَ اَوْ يَعْفُوَا الَّذِيْ بِيَدِهٖ عُقْدَةُ النِّكَاحِ ۗ وَاَنْ تَعْفُوْٓا اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۗ وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
wa in ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna wa qad faraḍtum lahunna farīḍatan faniṣfu mā faraḍtum illā ay ya‘fūna au ya‘fuwal-lażī biyadihī ‘uqdatun-nikāḥ(i), wa an ta‘fū aqrabu lit-taqwā, wa lā tansawul-faḍla bainakum, innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).
Afai fo‘i e tete‘a ma i la‘ua a‘o le‘i pa‘i (fa‘alavelave), e ui lava ‘ina ‘ua uma ‘ona ‘oulua fuafuaina le Mahar, ‘ona (totogi) lea o le afa o le mea ‘ua ‘oulua fuafuaina, se‘i vaganā ‘ua (sa‘oloto) i la‘ua pe ua fa‘asa‘olotoina e le tagata o lo‘o i ai lana feagaiga fa‘aipoipoga i o la‘ua lima. O le sa‘olotoga e latalata atu i le amioatua. ‘Aua fo‘i ne‘i galo ‘iā te ‘outou le agalelei i le va o ‘outou. E moni, o Allah e silafia mea uma tou te faia.
وَلِلْمُطَلَّقٰتِ مَتَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِۗ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ
wa lil-muṭallaqāti matā‘um bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).
E tatau i fafine ua tete’a ona faia a latou mut’ah i se auala talafeagai, o se matafaioi mo se tagata amioatua.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِنٰتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ فَمَا لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّوْنَهَاۚ فَمَتِّعُوْهُنَّ وَسَرِّحُوْهُنَّ سَرَاحًا جَمِيْلًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā nakaḥtumul-mu'mināti ṡumma ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna famā lakum ‘alaihinna min ‘iddatin ta‘taddūnahā, fa matti‘ūhunna wa sarriḥūhunna sarāḥan jamīlā(n).
O outou o ē fa‘atuatua! Afai tou te fa‘aipoipo i fafine fa‘atuatua, ia tete‘a i latou a‘o le‘i fa‘alavelave i ai, ona leai lea o se vaitaimi e tatau ona outou mafaufau i ai. Ae ia avatu ia i latou le mut‘ah ma tu‘u atu i latou e ō i le auala sili e mafai ai.