فَنَادَتْهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ وَهُوَ قَاۤىِٕمٌ يُّصَلِّيْ فِى الْمِحْرَابِۙ اَنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيٰى مُصَدِّقًاۢ بِكَلِمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ وَسَيِّدًا وَّحَصُوْرًا وَّنَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ
fanādathul-malā'ikatu wa huwa qā'imuy yuṣallī fil-miḥrāb(i), annallāha yubasysyiruka biyaḥyā muṣaddiqam bikalimatim minallāhi wa sayyidaw wa ḥaṣūraw wa nabiyyam minaṣ-ṣāliḥīn(a).
मागीर देवदूतांनी ताका आपयलो, तो मिहराबांत उबो रावून प्रार्थना करताना, "अल्ला तुमकां (जल्म) याह्या कडेन बरी खबर हाडटा, जो अल्लाच्या एका वाक्याची (शब्द) पुष्टी करता, एक आदर्श, स्वताक (कामांतल्यान) आडावंक सक्षम आनी धर्मीक लोकां मदलो पैगंबर."
وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ
wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).
आनी (आमी आमचे कडल्यान (दुसऱ्यां कडेन) करुणा करतात आनी (पातकांतल्यान) निवळ करतात. आनी तो एक भक्तीमान मनीसय,
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا
wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).
आनी आवय-बापाय कडेन खूब भक्त आशिल्लो आनी तो अभिमानी मनीस (ना) आज्ञाभंग करपी मनीस नाशिल्लो.