Q.S अल-हदीद हांणी केला (57:16)

۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

भावार्थी लोकांक, अल्लाची गंभीरतायेन याद करपाचो आनी (तांकां (तांकां) प्रगट जाल्ल्या सत्याक पाळो दिवपाचो वेळ आयिल्लो ना, आनी ताचे आदीं पुस्तक मेळिल्ल्या लोकां सारकें (वागूंक) दिवंक ना, मागीर तांचीं काळजां कठीण जायसर तांणी बरोच काळ गेलो. आनी तातूंतले जायते वायट मनीस जाले.