Q.S अल-हदीद हांणी केला (57:13)

يَوْمَ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوا انْظُرُوْنَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُّوْرِكُمْۚ قِيْلَ ارْجِعُوْا وَرَاۤءَكُمْ فَالْتَمِسُوْا نُوْرًاۗ فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُوْرٍ لَّهٗ بَابٌۗ بَاطِنُهٗ فِيْهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهٗ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُۗ

yauma yaqūlul-munāfiqūna wal-munāfiqātu lil-lażīna āmanunẓurūnā naqtabis min nūrikum, qīlarji‘ū warā'akum faltamisū nūrā(n), faḍuriba bainahum bisūril lahū bāb(un), bāṭinuhū fīhir-raḥmatu wa ẓāhiruhū min qibalihil-‘ażāb(u).

त्या दिसा पाखंडी दादले-बायलो भावार्थी लोकांक म्हणटले, "आमची वाट पळयात! आमी तुमचो उजवाड काडून उडोवपाक सोदतात." (तांकां) म्हणिल्लें, "परत वचून (तुज्या खातीर) उजवाड सोद." उपरांत तांचेमदीं वण्टी (विभाजक) बसयतात आनी तातूंत दार आसता. भितर दया आनी भायर फकत ख्यास्त.