Q.S अल-कासास हांणी केला (28:48)

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْا لَوْلَآ اُوْتِيَ مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ مُوْسٰىۗ اَوَلَمْ يَكْفُرُوْا بِمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُۚ قَالُوْا سِحْرٰنِ تَظٰهَرَاۗ وَقَالُوْٓا اِنَّا بِكُلٍّ كٰفِرُوْنَ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū lau lā ūtiya miṡla mā ūtiya mūsā, awalam yakfurū bimā ūtiya mūsā min qabl(u), qālū siḥrāni taẓāharā, wa qālū innā bikullin kāfirūn(a).

देखून जेन्ना आमचे कडल्यान तांकां सत्य (कुराण) आयलें तेन्ना तांणी म्हणलें, "आदीं मोयजेसाक दिल्लें तशें ताका (मुहंमदाक) कित्याक दिवंक ना?" मोयजेसाक आदीं दिल्लें तें तांणी (तशेंच) न्हयकारूंक ना? ते म्हणटाले, "(मोयजेस आनी आहारू) दोन जादूगार आशिल्ले, जे आदार करताले." आनी तांणी (तशेंच) म्हणलें, "खरें म्हणल्यार आमी तातूंतल्या खंयच्याच एका मनशाचेर बिल्कुल विस्वास दवरनात."