فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

Ko ia ko e hā ʻoku ʻikai ai (nofo ʻi ha) fonua ʻoku tui, pea ʻoku ʻaonga ʻene tuí kiate ia kehe mei he kakai ʻo Sioná? ‘I he taimi na’a nau (kakai ‘o Yunus) tui, na’a mau to’o meiate kinautolu ‘a e fakamamahi fakamā ‘o e mo’ui fakamāmani, pea na’a mau ‘oange kiate kinautolu ‘a e fiefia ‘i ha taimi pau.