فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

ஆகவே, யூனுஸின் மக்களைத் தவிர, நம்பிக்கை கொண்டு, அவருடைய நம்பிக்கை அவருக்குப் பயனுள்ளதாக அமையும் ஒரு நாட்டு குடிமகன் கூட ஏன் இல்லை? அவர்கள் (யூனுஸின் மக்கள்) நம்பிக்கை கொண்டபோது, இவ்வுலக வாழ்வின் இழிவான வேதனையை நாம் அவர்களிடமிருந்து நீக்கி, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு அவர்களுக்கு இன்பத்தை அளித்தோம்.