فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

Hví er so eingin (búgvi í) einum landi, sum trýr, og trúgv hansara er honum til gagns annað enn fólkið hjá Jónasi? Tá tey (fólkið hjá Yunusi) trúðu, tóku vit burtur frá teimum eyðmýkjandi pínuna av verðsliga lívinum, og vit góvu teimum gleði í eina ávísa tíð.